Το μνημόνιο απελευθερώνει, Αρκάς

Με μια εικόνα τα λέει όλα ο πολυτάλαντος Αρκάς! Το μνημόνιο απελευθερώνει…

Έχει και τα καλά της η Κρίση!

Η Μαρία από το Organically Cooked είναι για μένα μια πρώτης τάξεως ανταποκρίτρια από τα Χανιά της Κρήτης. Γαστρονομία, καθημερινή ζωή, μαγειρική στον καιρό της κρίσης και διάφορα θέματα άκρως ενδιαφέροντα και επί παντός επιστητού.

Χορτοκαλίτσουνο

Φωτογραφία από ένα λαχταριστό χορτοκαλίτσουνο που πολύ ευγενικά μας παραχώρησε η Μαρία για ένα ποστ σε αγγλόφωνη ιστοσελίδα για την εργασία από το σπίτ.

Στο τοίχο της στο facebook είδα σήμερα δημοσιευμένο το link σε ένα κρητικό ηλεκτρονικό περιοδικό γαστρονομίας με ένα πολύ πετυχημένο ποίημα για την κρίση. Με την γραφική κρητική ντοπιολαλιά, γίνεται μια μικρή αναδρομή, από την πείνα της κατοχής έως τη σημερινή κρίση, με αναφορές στα περισσότερα τοπικά εδέσματα της κρητικής διατροφής. Ταπεινά αλλά θαυματουργά, ξεχασμένα από τους νεόπλουτους και με κάθε σαβούρα παρά-χορτασμένους, κάνουν πανηγυρική επιστροφή, στον καιρό της μεγάλης λόρδας! Αντιγράφω ένα απόσπασμα, για το υπόλοιπο ποίημα ανατρέξτε στον παραπάνω σύνδεσμο:

Με όλ’ αυτά και ξυδολιές κι αγγούρια και ντομάτα
μυζήθρα, ρόκα, κάρδαμο, μαρούλι και πατάτα.

Και παξιμάδι Σφακιανό, θα την περνούμε φίνα,

χωρίς να καταλάβουμε της κρίσεως την πείνα.

Κι όταν θελήσει Ο Θεός και θα περάσει η κρίση,

η ψευτοκαλοπέραση πίσω να μην γυρίσει,

και η κρητική Διατροφή για πάντα να κρατήσει.

Εδώ οι καλές οι πιστωτικές κάρτες, πάρε κόσμε!

Πολύ καιρό έχω να γράψω ποστ, όλο δεν προλαβαίνω και όλο ποστάρω κατιτίς στα γρήγορα στα σοσιαλμίδια (δάσκαλε που δίδασκες…). Μπροστά σε αυτό το χαρτί όμως, δεν μπόρεσα να αντισταθώ και είπα να το μοιραστώ μαζί σας, εδώ, για να μείνει, να το θυμόμαστε και να κλαίμε.

Αναρτημένο σε κεντρικό σημείο περαντζάδα, δίπλα στα καταστήματα που αγοράζουν χρυσαφικά. Από τη Σκύλα στη Χάρυβδη! Τι Τειρεσίας μου λες μετά και πράσσειν άλογα, έχουμε ευνοϊκούς όρους. Κανένας εισαγγελέας ακούει;

DSC01151-ret

Το κρύο και το μαύρο σύννεφο

Στην γειτονιά μας, χρόνια τώρα, αν αφήσεις τα ρούχα σου έξω το βράδυ, την άλλη μέρα αντί για το μαλλακτικό σου θα μυρίζουν σκουρέντζο (ρέγκα καπνιστή). Σκέψου τι γίνεται φέτος με την κρίση και τα πετρέλαια που κάποιου φροντίζουν κάθε μέρα να μας τα αλλάζουν! Σήμερα με το χιόνι, τι να δω στο μπαλκόνι, η κάπνα σε υγρή μορφή, να φιγουράρει για να μας θυμίζει ότι το προσδόκιμο ζωής μας μειώνεται, όχι μόνο με την θλίψη και το άγχος που μας φορτώνει η κρίση αλλά και με το μαύρο σύννεφο.

λιωμένο χιόνι και κάπνα

Λιωμένο χιόνι και κάπνα στο μπαλκόνι μας

510 βασικό μισθό, ούτε για spray δεν φτάνουν!

Δεν φτάνουν, κόβεις από εδώ, περιορίζεις από εκεί, πάλι βγαίνεις εκτός! Και καλά να μην σου περισσεύουν να πάρεις spray και φρέντο, να έχεις τουλάχιστον για γάλα, ψωμί και μακαρόνια. Πάνε και τα δημιουργικά χόμπι (βλέπε sprays), τα υλικά είναι ακριβά. Θα το ρίξουμε στην τέχνη από σκουπίδια (aka trash art) που είναι και πολύ της μόδας, πράσινη-πράσινη και φυσικά χαμηλού κόστους. Να μην μιλήσουμε για τις οικογενειακές εξόδους, πάνε και αυτές και αν δεν θέλουμε να λαλήσουμε, μικροί και μεγάλοι, πρέπει να τις αντικαταστήσουμε με μεσημεριανά τσίπουρα και ρομαντικές βεγγέρες κατ’ οίκον. Ρε παιδιά, ούτε για τα spray δεν φτάνουν τα λεφτά μας, κάντε κάτι!

graffiti στον σταθμό του προαστιακού Νεραντζιώτισσα

510 βασικό μισθό... ούτε για spray δεν φτάνει

H οικονομική κρίση και τα άτομα με ειδικές ανάγκες

Έξω από το Κέντρο Θεοτόκος υπάρχει ένα πανό που λέει “Με τους μισθούς μας θα σωθεί η Ελλάδα; Χ μήνες απλήρωτοι…”. Στο δρόμο για το Νοσοκομείο Παίδων Πεντέλης είδα προχτές ένα αντίστοιχο πανό. Το τελευταίο χτύπημα ήταν το σχόλιο μιας γνωστής που εργάζεται στο Χατζηπατέρειο Κ.Α.Σ.Π., “και εμάς, απλήρωτους μας έχουν!”. Άσε τα επιδόματα του ΙΚΑ για τα αναπηρικά βοηθήματα… Σε τι κόσμο ζούμε Θεέ μου!!!

image001

Την παραπάνω εικόνα την έλαβα σε email. Παρακαλώ όποιος γνωρίζει κάτι για το copyright ας με ενημερώσει. Ευχαριστώ!


Γεμίζεις το καλάθι του Σκλαβενίτη;

Όχι, το post αυτό δεν είναι διαφημιστικό! Ο τίτλος είναι μια ατάκα συγγενικού μου προσώπου όταν άρχισα να εργάζομαι συστηματικά, με έναν αξιοπρεπέστατο μισθό, σε σύγκριση πάντα με τις σπουδές που είχα κάνει και τις προσωπικές μου ανάγκες. Είχα όπως οι περισσότεροι κάποιες αμφιβολίες, αν θα μου αρέσει η δουλειά, τι θα κάνω που δεν είναι και πολύ κοντινή στο γνωστικό μου αντικείμενο κλπ Η δουλειά μου μια χαρά με στήριζε οικονομικά – κρίση δεν υπήρχε, σπατάλες μεγάλες δεν έκανα – και έμελλε και για αρκετά χρόνια να γεμίζει το οικογενειακό καλάθι του Σ/Μ. Τώρα πια, έχουν αλλάξει οι οικονομικές αναλογίες στην οικογένειά μου αλλά παρόλα αυτά, κάθε φορά που πηγαίνω για ψώνια, έχω τη δυνατότητα να ψωνίσω τα απαραίτητα, επιλέγοντας και κάποια πράγματα που πέρα από γάλα, ψωμί, μακαρόνια και κρέας. Ειδικά τον τελευταίο καιρό, με τον κοσμάκη να έχει πιάσει πάτο, οικονομικό και κοινωνικό (αν δεν καταναλώνεις, είσαι σαν τον ψωριάρη, όλοι μαζί και εσύ χώρια…) αισθάνομαι μια ένταση όταν ψωνίζω, μια χαρά και μια θλίψη μαζί, χαρά για το γεμάτο μου καλάθι και θλίψη για εκείνους που κυνηγάνε το χαμένο τους δίευρο. Μια ηλικιωμένη γυναίκα στη λαϊκή αγορά έψαχνε με αγωνία κάτι καθώς ένας δημοσιογράφος που έκανε κάποιο σχετικό ρεπορτάζ την αποτύπωνε. Χάσατε κάτι κυρία μου; Ναι, το δίευρό μου, απάντησε τρομοκρατημένη! Τι θα κάνω τώρα, ξέρετε πόσα πράγματα θα ψώνιζα με αυτό; Όχι, δεν πέφτω σε κατάθλιψη επειδή καταφέρνουμε να την περνάμε αξιοπρεπώς! Σταυροκοπιέμαι νοερά καθώς κουβαλάω τις σακούλες στο παλιό οικογενειακό αυτοκίνητο, νιώθω μια ευγνομοσύνη και μια ευχαριστία μέσα μου. Νομίζω ότι στόχος των από πάνω είναι εμείς οι από κάτω να θέλουμε να πηδήξουμε από τα μπαλκόνια από την απελπισία. Όχι ρε σεις, δεν θα πεθάνω κιόλας! Θα βάλω και κανένα ευρώ στην τσέπη αυτών που δεν έχουν πολλά και θα την περάσουμε την μπόρα, θα γεμίζουμε το λιτό μας καλαθάκι και θα λέμε Δόξα Τω Θεώ, όπως οι παππούδες μας!