Σκέψεις και προβληματισμοί πάνω στον φυσικό τοκετό και το μητρικό θηλασμό – Μέρος (3)

Η ανάρτηση αυτή είναι η τρίτη μιαςσειράς με θέμα το φυσικό τοκετό και το θηλασμό, με αφορμή άρθρο πουδημοσιεύθηκε στην αμερικάνικη έκδοση του περιοδικού του lllusa.org. Τις προηγούμενες αναρτήσεις μπορείτε να βρείτε εδώ και εδώ. Ακολουθεί η συνέχεια από το άρθρο και κάποια σχόλια.

Η βελτίωσή της ήταν τέτοια, που σιγά-σιγά αρχίσαμε να είμαστε σίγουροι πια ότι θα τα καταφέρει. Παρόλο όμως που ήμουν γεμάτη ευγνωμοσύνη για όλη αυτήν την εξέλιξη, συνέχιζα μέσα μου να θρηνώ που δεν θα θήλαζα. Άρχισα να σιχαίνομαι το θήλαστρο. Νόμιζα ότι δεν θα μπορούσα να ξαναβγώ ποτέ από το σπίτι καθώς έπρεπε να αντλώ το γάλα μου κάθε δύο με τρεις ώρες. Έτρεμα στη σκέψη να πρέπει να ταΐσω την Σέιντι σε δημόσιο χώρο εξαιτίας της διασωλήνωσης. Σκεφτόμουν συνέχεια πόσο πιο εύκολα θα ήταν τα πράγματα αν μπορούσα να τη θηλάσω! Μας είπαν να δοκιμάσουμε να της δώσουμε πιπίλα και να δούμε αν θα ενίσχυε την ικανότητά της να πιπιλάει αλλά τα βρέφη με τέτοιο ιστορικό κάνουν αναρρόφηση και καταλήγουν με πνευμονία, συνεπώς δεν ήταν ασφαλές να δοκιμάσουμε από τώρα τον θηλασμό. Πάλεψα πολύ το θέμα της πιπίλας. Της έδινα πιπίλα ακόμα και όταν έτρωγε με τον καθετήρα επειδή ήθελα να αισθάνεται την κοιλίτσα της να γεμίζει ενώ εκείνη πιπιλούσε. Ωστόσο, η μαία μου έλεγε ότι έπρεπε να ελέγξουμε την ικανότητά της να πιπιλάει και να καταπίνει πριν να δοκιμάσουμε να της δώσουμε γάλα από το στόμα.


Ευτυχώς, δεν άκουσα τη μαία επειδή η Σέιντι δεν έχει κάνει ΑΚΟΜΑ την εξέταση αναρρόφησης και κατάποσης! Ακριβώς μία εβδομάδα μετά από την επιστροφή μας στο σπίτι, όταν έκλεισε τις δύο εβδομάδες, αποφάσισα ότι είχε έρθει η ώρα να δοκιμάσω να τη θηλάσω. Μπήκαμε, λοιπόν, στην μπανιέρα, τυλιχτήκαμε σε μια ζεστή, βρεγμένη πετσέτα, την έβαλα στο στήθος μου αλλά δεν μπόρεσε να το πιάσει. Τότε ο άντρας μου πρότεινε να δοκιμάσουμε από το άλλο στήθος. Προσπαθήσαμε μερικές φορές και τέλος τα κατάφερε! Ξαφνιάστηκα με την εντελώς διαφορετική αίσθηση που ένιωσα σε σύγκριση με το θήλαστρο! Δεν ήταν μόνο η αίσθηση της αναρρόφησης που ήταν διαφορετική και με εξέπληξε, ήταν και η απελευθέρωση ορμονών που ένιωθα. Αισθάνθηκα αμέσως πιο κοντά στο μωρό μου από τις πρώτες στιγμές του θηλασμού. Δεν ήθελα να την αφήσω πολύ, επειδή φοβόμουν ακόμα την αναρρόφηση.


Τις επόμενες ημέρες συνέχισα να αντλώ με το θήλαστρο, να την ταΐζω με τον καθετήρα και ύστερα να τη βάζω να θηλάζει λίγο. Πήγα και σε μια συνάντηση του Συνδέσμου Θηλασμού επειδή είχα πρόβλημα με το σχήμα της αριστερής μου θηλής. Άρχισα να χρησιμοποιώ προστατευτικό για τη θηλή μου και με βοήθησε πολύ. Σύντομα δοκιμάσαμε να θηλάζουμε πριν να αντλήσω γάλα και χρησιμοποιούσαμε τον καθετήρα σαν έσχατη λύση. Μετά από πέντε ημέρες θήλαζε αποκλειστικά! Στην αρχή δεν το είπα στη μαία, καθώς φοβόμουν ότι θα με επέπληττε, αλλά μετά από τις εξετάσεις που κάναμε για τους πνεύμονες της κόρης μας, όταν πια φάνηκε ότι ήταν καθαροί επί δύο συνεχόμενες επισκέψεις, τότε αισθάνθηκα άνετα να το πω. Η μαία εντυπωσιάστηκε πραγματικά και ήταν περήφανη που καταφέραμε να μάθουμε να θηλάζουμε! Είχαμε όμως και άλλα να μάθουμε.
Μετά από μερικές εβδομάδες, μπορούσα να τη θηλάζω χωρίς προστατευτικό στις θηλές μου. Ύστερα από λίγο καιρό ακόμα, μπορούσαμε να θηλάζουμε ξαπλωμένες στο κρεβάτι (με μεγάλη ανακούφιση!) και αργότερα ένιωθα πια άνετα να θηλάσω και δημόσια. Η Σέιντι είναι τώρα έξι μηνών και έχει γίνει πρωταθλήτρια στον θηλασμό. Έχει θηλάσει σε εστιατόρια, στο αυτοκίνητο, στο αεροπλάνο, στο κρεβάτι, στον καναπέ, στο γήπεδο και όπου αλλού μπορείτε να φανταστείτε.

Ο θηλασμός που δίδαξα στο παιδί μου (και στον εαυτό μου) μου έχει χαρίσει ικανοποίηση όσο λίγα πράγματα στη ζωή μου. Μου αρέσει τόσο πολύ να κάθομαι και να τη θηλάζω (καθώς δεν είναι μωρό που θέλει και πολλές αγκαλιές) και να αποκοιμιόμαστε μαζί. Μου αρέσει που βλέπω ότι ξέρει τι να κάνει όταν την παίρνω αγκαλιά και μου δείχνει με συγκεκριμένο κλάμα ότι πεινάει. Αισθάνομαι ότι προσφέρω το καλύτερο στο παιδί μου. Παρόλο το ιστορικό της, γνωρίζω μέσα μου ότι της δίνω το καλύτερο που μπορώ. Νιώθω πραγματικά ότι έχω εκπληρώσει τον σκοπό της ζωής μου, είμαι μητέρα και δεν πρόκειται να σταματήσω. Ίσως όταν έρθει η ώρα να τη γράψω στο νηπιαγωγείο, τότε μπορεί να το συνειδητοποιήσω!

Η ιστορία της μικρής Σέιντι και της μητέρας της μπορεί να αποτελέσει τροφή για σκέψη για τις μητέρες που είχαν πρόθεση να θηλάσουν αλλά εγκατέλειψαν το θηλασμό πολύ νωρίς, με τα πρώτα κιόλας εμπόδια. Εδώ βέβαια η μητέρα είχε πρόσβαση σε βοήθεια από ειδικούς, τι γίνεται όμως όταν ο σύζυγος δεν βοηθά,  ο/η παιδίατρος προτείνει μπιμπερό και η λεχώνα είναι παραζαλισμένη από τη λοχεία, με σπάργωμα ή θηλές που ματώνουν; Ακόμα και να υπάρχει προθυμία, τα φτερά κόβονται στην πορεία… Ο θηλασμός ενός βρέφους με ειδικές ανάγκες ή κάποια σοβαρή αρρώστια είναι πραγματικά ένας μαραθώνιος, παρόλα αυτά τέτοια βρέφη συνήθως έχουν πολλά να κερδίσουν από το μητρικό θηλασμό, σωματικά αλλά και ψυχικά. Διαβάζοντας την ανάρτηση του Ναυτίλου για την μικρή Λυδία, θυμάμαι για ακόμα μια φορά  με συγκίνηση την παρηγοριά του θηλασμού!
Θα ακολουθήσει ακόμα μια τελευταία ανάρτηση με κάποιες σκέψεις για τον τοκετό σήμερα καθώς και κάποια σχετικά links.

Σκέψεις και προβληματισμοί πάνω στον φυσικό τοκετό και το μητρικό θηλασμό – Μέρος (2)

Η ανάρτηση αυτή είναι η δεύτερη μιας σειράς με θέμα το φυσικό τοκετό και το θηλασμό, με αφορμή άρθρο που δημοσιεύθηκε στην αμερικάνικη έκδοση του περιοδικού του lllusa.org. Την αρχική ανάρτηση μπορείτε να βρείτε εδώ. Ακολουθεί η συνέχεια από το άρθρο και κάποια σχόλια.Τα πράγματα, όμως, δεν έγιναν έτσι.

Η εγκυμοσύνη μου ήταν τέλεια. Ο τοκετός δεν είχε καθόλου επιπλοκές αλλά το μωρό μου παρουσίασε αναπνευστική δυσχέρεια. Δεν πήρε αρκετό οξυγόνο τα πρώτα λεπτά, γεγονός που οδήγησε σε μερική μόνιμη εγκεφαλική βλάβη. Οι λεπτομέρειες δεν έχουν τόσο μεγάλη σημασία, σημασία έχει που κοιτούσα τη μικρή μου στη Μονάδα Εντατικής Νοσηλείας Νεογνών να κρατιέται μετά βίας στη ζωή και μέσα μου θρηνούσα για τόσα πολλά πράγματα, ένα από τα οποία ήταν και ο θηλασμός που ενδεχομένως να μην πρόσφερα ποτέ στο παιδί μου. Ουσιαστικά, στην αρχή τα πράγματα έδειχναν ότι θα ήταν πολλά τα όσα δεν θα κατάφερνα να κάνω με το παιδί μου και ο θηλασμός δεν ήταν από τα πρώτα σε σπουδαιότητα. Ωστόσο, όταν περνούσα ατελείωτες ώρες στο νοσοκομείο, δεν έχανα την πίστη μου και αντλούσα το γάλα μου με θήλαστρο, ακόμα και αν ήταν ελάχιστο τις πρώτες φορές. Θυμάμαι που έδινα περήφανη το μπουκαλάκι μου στη μαία κάθε τρεις ώρες, απολαμβάνοντας τους επαίνους της και την κατάπληξή της για την ποσότητα που κατάφερνα να αντλήσω, παρόλο που εγώ πίστευα ότι θα έπρεπε να έχω ακόμα περισσότερο από τη μια σταλιά που έβγαζα! Μου επαναλάμβαναν συνεχώς ότι κρατούσαν και την τελευταία σταγόνα από το γάλα μου επειδή θα ήταν βάλσαμο για το μωρό μου μόλις ξεκινούσε να τρώει.

Photoxpress_2559849_ret

Η ημέρα που άρχισα να έχω κανονικό γάλα ήταν και η ημέρα που είπα αντίο στο παιδί μου. Μας είπαν ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να αναπνεύσει μόνη της και έτσι πήραμε τη φρικτή απόφαση να την αποσυνδέσουμε από τη συσκευή που την υποστήριζε και να την αποχαιρετίσουμε. Εκείνη όμως πάλεψε, φάνηκε δυνατή και δεν ήταν έτοιμη να μας αφήσει. Δεν μπορούσαμε να το πιστέψουμε όταν ύστερα από μερικές ημέρες αρχίσαμε να σκεφτόμαστε ότι θα μπορούσαμε να την πάρουμε στο σπίτι μαζί μας! Ευχαριστούσαμε την τύχη μας. Μάθαμε πώς να τοποθετούμε τον ρινογαστρικό καθετήρα που την έτρεφε (μέσα από τη μύτη της και έως το στομάχι) επειδή δεν μπορούσε να θηλάσει και να καταπιεί, ούτε να αντιδράσει σε περίπτωση που πνιγόταν και πήραμε μαζί μας στο σπίτι δύο γεμάτες κούτες με το γάλα που είχα αντλήσει. Μας είπαν ότι μάλλον δεν θα ζούσε περισσότερο από μία εβδομάδα και ότι θα μπορούσαμε να μην την ταΐζουμε καν αν το επιθυμούσαμε. Προσωπικά είχα τέτοια απέχθεια για τον καθετήρα που δεν διαφώνησα. Ακούγεται φρικτό να το λέει κανείς αλλά τα νεφρά της δεν λειτουργούσαν, δεν είχε καμία εγκεφαλική δραστηριότητα ή είχε έστω ελάχιστη και μας είπαν ότι επρόκειτο να πεθάνει ούτως ή άλλως. Ο άντρας μου, μου είπε να κάνουμε κουράγιο και σύντομα αρχίσαμε να βλέπουμε βελτίωση. Συνεχίζεται…

Σε αυτό το σημείο η ιστορία μας παίρνει διαφορετική τροπή από αυτή που θα περιμέναμε. Οι περισσότεροι αναγνώστες θα περίμεναν μια εξέλιξη αναμενόμενη για ένα έντυπο σαν της La Leche League, με μια περιγραφή υποστηρικτική για τον φυσιολογικό τοκετό στο σπίτι και την ομαλή έναρξη του μητρικού θηλασμού. Ιδανικά όλα θα τελείωναν καλά, στη ζεστασιά του σπιτιού, χωρίς υποκλυσμούς, ευπρεπισμούς, φάρμακα, περινεοτομή και ιατρικά παραφερνάλια! Μπορεί να πει κανείς αναφερόμενος στο το θλιβερό αποτέλεσμα για το βρέφος και τους γονείς του ότι είναι ακόμα ένα στατιστικό γεγονός και ότι ατυχήματα κατά τη διάρκεια του τοκετού συμβαίνουν και στα νοσοκομεία οπότε δεν υπάρχει λόγος να εξάγουμε αρνητικά συμπεράσματα για τον τόπο και τις συνθήκες της γέννας. Για τους γονείς αυτούς όμως, δεν υπάρχει στατιστική, ενδεχόμενα και πιθανότητες, μόνο μια σκληρή αλήθεια με την οποία θα πρέπει να ζήσουν για μια ολόκληρη ζωή.

Δεν δίνονται και πολλές λεπτομέρειες για την εξέλιξη που είχε η γέννα αυτής της γυναίκας. Φαντάζει βέβαια παράξενο το συμπέρασμα “… ο τοκετός δεν είχε καθόλου επιπλοκές αλλά το μωρό μου παρουσίασε αναπνευστική δυσχέρεια.” Συμβαίνει αρκετά συχνά να ακούμε περιγραφές από νοσοκομειακούς τοκετούς όπως “… ξεκινήσαμε καλά αλλά καθώς ο τοκετός προχωρούσε οι παλμοί του μωρού έπεφταν και κάναμε επείγουσα καισαρική τομή…”. Φαντάζομαι το σκηνικό όπου η φίλη μιας φίλης της μητέρας, περιγράφει το γεγονός σε κάποιο γονεϊκό φόρουμ και ακολουθούν σχόλια του τύπου “οι γιατροί κάνουν καισαρικές για πλάκα, η επισκληρίδιος έχει παρενέργειες, ο γιατρός δεν είχε υπομονή, η μητέρα δεν πίστεψε στις δυνάμεις της, το μωρό θα δυσκολευτεί να θηλάσει και να δεθεί συναισθηματικά με τη μητέρα του, δεν πειράζει που απέτυχε να γεννήσει γιατί υπάρχει και το vbac και άλλα πολλά … “. Ξεχνάμε βέβαια πως η μητέρα που γεννάει συνήθως με αυτό τον τρόπο έχει στα χέρια της ένα γερό μωρό και πως παρά την ταλαιπωρία της καισαρικής, με σωστή υποστήριξη από το περιβάλλον της, μπορεί να φροντίσει και να θηλάσει το μωρό της χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα. Παρόλα αυτά, σε κάποιες περιπτώσεις η μητέρα επικεντρώνεται στην αποτυχία (του φυσικού τοκετού) και ξεχνάει την μεγάλη επιτυχία (ένα υγιέστατο μωρό). Σε αυτό το σημείο έχω να καταθέσω την προσωπική μου εμπειρία, όπου γεννώντας το γιό μου με επείγουσα καισαρική αισθάνθηκα αρχικά απελπισία και απογοήτευση, συγκρίνοντας την κατάστασή μου (αναισθησία, χειρουργείο, καθετήρες και σωληνάκια…) με αυτή του πρώτου τοκετού κατά τον οποίο γέννησα εύκολα, χωρίς επισκληρίδιο και μόνο με δύο εξωθήσεις το μωρό μου! Σχετικά σύντομα συνειδητοποίησα ότι η αντίδρασή μου ήταν σε μεγάλο ποσοστό αποτέλεσμα όχι μόνο συναισθηματικής φόρτισης και γυναικείων ορμονών αλλά και προϊόν μιας αντίληψης που είχα διαμορφώσει διαβάζοντας βιβλία και κείμενα με μεγάλη έμφαση στη διαδικασία και την μοναδική εμπειρία του απόλυτα φυσικού τοκετού.

Η αντίδραση στον σύγχρονα διαμορφωμένο νοσοκομειακό τοκετό, είναι αποτέλεσμα της δράσης δυστυχώς αρκετών ειδικών του χώρου της υγείας που μετατρέπουν τον τοκετό σε ακριβή κονσέρβα, χωρίς κανένα σεβασμό στη μητέρα και το σώμα της. Το σημαντικό κατά τη γνώμη μου είναι η αντίδραση αυτή να μην έχει το χαρακτήρα εφηβικής επανάστασης αλλά γόνιμου προβληματισμού με καλά μελετημένες κινήσεις. Κλείνοντας, θα αναφερθώ με λύπη αλλά και θαυμασμό για τη μητέρα στην παρότρυνση των γιατρών να αφήσουν οι γονείς το βρέφος να λιμοκτονήσει χωρίς καμιά ελπίδα και από την άλλη πλευρά στον αγώνα της μητέρας για την διατήρηση της γαλουχίας και της φροντίδας του μωρού της με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Δεν θα ξεχάσω τα συναισθήματά μου κατά την εξομολόγηση μιας ηλικιωμένη μητέρας, με ένα ενήλικο αγόρι με σύνδρομο Down, ότι είχε πάρει και εκείνη οδηγία από τους γιατρούς να αφήσει το νεογέννητο βρέφος να πεθάνει ενώ αυτή με κόπο και φροντίδα το τάϊζε γάλα με το σταγονόμετρο για να το κρατήσει στη ζωή. Είναι τόσο σκληρό κάποιες φορές το σύγχρονο σύστημα υγείας που σε σπρώχνει να τρέξεις μακριά από αυτό, χωρίς διάθεση και κουράγιο να αναζητήσεις καλύτερους εκπροσώπους του…

Σκέψεις και προβληματισμοί πάνω στον φυσικό τοκετό και το μητρικό θηλασμό – Μέρος (1)

Η ανάγνωση ενός άρθρου από την αμερικάνικη έκδοση του περιοδικού της La Leche League (lllusa.org) ήταν η αιτία για να γεμίσει ακόμα μια φορά το μυαλό μου από σκέψεις και προσωπικές εμπειρίες για τη σημασία του μητρικού θηλασμού και τις δυσκολίες του, για τον τοκετό και τα σημάδια που αφήνει στην ψυχή της γυναίκας αλλά και για την προσπάθεια για ενημέρωση και στροφή προς μια πιο φυσική αντιμετώπιση της γέννας ενός παιδιού. Χωρίς να είμαι ειδικός στο χώρο της υγείας και με γνώμονα τις προσωπικές μου εμπειρίες από τα δύο μου παιδιά για τον τοκετό και το θηλασμό, σκέφτηκα να κάνω κάποια σχόλια, παράλληλα με την παρουσίαση αυτής της συγκινητικής ιστορίας θηλασμού ενός πολύ ιδιαίτερου μωρού. Τη μετάφραση του άρθρου έκανε η φίλη και συνεργάτιδα Διόνα, γνωστή και ως mammaka και την ευχαριστώ πολύ για αυτό. Για την διευκόλυνση των αναγνωστών, αναφέρω ότι είμαι μηχανικός, με επιλογή μαθημάτων του κλάδου της βιοϊατρικής και διπλωματική εργασία με θέμα την ιατρική εικόνα. Έχω δύο παιδιά, το πρώτο γεννημένο φυσιολογικά (χωρίς επισκληρίδιο αναισθησία) και το δεύτερο με έκτακτη καισαρική τομή, γεννημένα και τα δύο σε ιδιωτικό μαιευτήριο της Αθήνας. Έχω μελετήσει αρκετά βιβλία, άρθρα καθώς και δημοσιευμένες προσωπικές εμπειρίες για τον μητρικό θηλασμό και το φυσικό τοκετό, καθώς και για τον τοκετό στο σπίτι (home birth), τον τοκετό χωρίς καθόλου ιατρική επίβλεψη (unassisted home birth) αλλά και τον φυσικό τοκετό μετά από καισαρική τομή (vaginal birth after cesarean ή όπως είναι πολύ γνωστό vbac). Όπως πολλές γυναίκες, έχω περάσει πολλές ώρες σε ιστοσελίδες και φόρουμ (ελληνικά και ξένα) αναζητώντας το καλύτερο για μένα και τα παιδιά μου, προσπαθώντας να κάνω πιο ενημερωμένες επιλογές, αναζητώντας όσο γίνεται πιο φυσικές μεθόδους και διαδικασίες. Αρκετά είπα για μένα, ακολουθεί το πρώτο τμήμα του άρθρου:


Από τον σωλήνα σίτισης στον θηλασμό

Όταν ανακάλυψα ότι είμαι έγκυος, ξεκίνησα αμέσως να ψάχνω τις επιλογές φυσικού τοκετού που υπήρχαν στην περιοχή μου. Δυστυχώς, το τελευταίο κέντρο τοκετού είχε κλείσει πριν μερικά χρόνια επειδή δεν υπήρχε ζήτηση και έτσι τα πράγματα έδειχναν ότι οι επιλογές που είχα ήταν ανάμεσα στη γέννα σε νοσοκομείο και τη γέννα στο σπίτι. Αποφασίσαμε να το τολμήσουμε και να επιλέξουμε τη γέννα στο σπίτι. Από τη στιγμή που το αποφασίσαμε, εξοικειώθηκα πολύ με την ιδέα και μέσα μου χαιρόμουν πραγματικά που θα γεννούσα στο σπίτι. Έλεγα σε όλους γεμάτη υπερηφάνεια ότι σκόπευα να γεννήσω το παιδί μου στο σπίτι και καυχιόμουν σχεδόν για το γεγονός ότι θα το έκανα χωρίς φάρμακα. Το σημαντικό, όμως, ήταν να είμαι προετοιμασμένη και για να είμαι προετοιμασμένη έπρεπε να ενημερωθώ. Ξεκινήσαμε μαθήματα τοκετού με μια εκπαιδεύτρια στην περιοχή μας, η οποία είχε γεννήσει δέκα παιδιά στο σπίτι της! Περιμέναμε ότι θα μαθαίναμε πώς να χαλαρώνουμε, πώς να αναπνέουμε και πώς να στηρίζουμε ο ένας τον άλλον. Αυτό που δεν περιμέναμε, ήταν ότι θα μαθαίναμε τόσα πολλά πράγματα για τον θηλασμό.

Photoxpress_4630503_ret

Γνώριζα ότι ο θηλασμός ήταν σημαντικός και πάντα είχα σκοπό να θηλάσω. Εκείνο που δεν γνώριζα όμως καθόλου, ήταν ότι ο θηλασμός είναι ολόκληρη τέχνη. Είδαμε βίντεο με τεχνικές τοποθέτησης στη θηλή, για τη συλλογή γάλατος χωρίς θήλαστρο και το πόσο σημαντικό είναι να μην δημιουργείται σύγχυση στο βρέφος με διαφορετικά είδη θηλής. Και καθώς πλησίαζε ο καιρός να γεννήσω την κόρη μου, όλο και ενθουσιαζόμουν που θα τη θήλαζα. Δεν έβλεπα τη στιγμή να την κρατήσω στην αγκαλιά μου, να την ακουμπήσω πάνω μου και να την κοιτάξω στα μάτια γνωρίζοντας ότι εγώ είμαι ό,τι χρειάζεται σε ολόκληρο τον κόσμο. Συνεχίζεται …

 

Μέχρι το σημείο αυτό, η ιστορία είναι οικεία για πολλές μητέρες που είναι οπαδοί του φυσικού τοκετού! Γεμάτη ενθουσιασμό και αποφασιστικότητα, η μέλλουσα μητέρα αναζητά έναν πιο φυσικό τρόπο να γεννήσει, ακόμα και μακριά από το νοσοκομειακό περιβάλλον αν χρειαστεί. Οι τυπικές ιατρικές διαδικασίες των σύγχρονων μαιευτηρίων φαντάζουν περιττές, ακόμα και ταπεινωτικές, οι μέθοδοι αναισθησίας σκοπό έχουν να στερήσουν τη μητέρα από την απόλυτη εμπειρία της εξόδου του βρέφους από τα σπλάχνα της (και να ανεβάσουν το κόστος της γέννας κατά μερικές εκατοντάδες ευρώ…) και ολόκληρο το σύμπαν συνωμοτεί εναντίον του μητρικού θηλασμού, με σκοπό να προωθηθούν τα υποκατάστατα μητρικού γάλακτος. Με όπλο την συστηματική ενημέρωση, η έγκυος γυναίκα προετοιμάζεται για να θηλάσει, μαθαίνοντας πως να αντιμετωπίζει ακόμα και τις πιο σπάνιες δυσκολίες που μπορούν να προκύψουν, προκειμένου να προσφέρει στο μωρό της το μαγικό ζωμό του Αστερίξ, το μητρικό γάλα! Πού βρίσκεται όμως η αλήθεια για όλα αυτά και που κρύβεται ο μύθος; Είναι τα πράγματα τόσο απλά ή μήπως το θέμα είναι πιο περίπλοκο; Ποια είναι η απάντηση στην προσπάθεια για μετατροπή του γυναικείου τοκετού σε “εργοστασιακή γραμμή παραγωγής”; Έπεται συνέχεια με την ιστορία μας και τους προβληματισμούς της μαμάς popelix, μείνετε συντονισμένοι!