Αρχαιολογείο

Μετά το σερβιτορείο, ήρθε και το αρχαιολογείο, μιας και πήγαμε στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο και έχουμε σαν επόμενο στόχο το Ανάκτορο της Κνωσσού για φέτος το καλοκαίρι. Για να στηθεί το σερβιτορείο, παρατάσσονται όοοολα τα παιδικά κουζινικά εξαρτήματα, μαζί με αξεσουάρ από την κουζίνα της μαμάς και φυσικά πολύχρωμα Lego τα οποία εκτελούν χρέη τροφών. Ο τόπος της αρχαιολογικής ανασκαφής, το αρχαιολογείο, στήθηκε σε κοντινή αλάνα που φιλοξενεί πλήθος απομεινάρια από υλικά οικοδομών.

Είναι απίθανο που σε πάει η φαντασία των παιδιών! Ξεκίνησαν για την αλάνα για να τρέξουν το γκαζιάρικο τηλεκατευθυνόμενο του μπαμπάκα (αυτό είναι ολόκληρη ανάρτηση από μόνο του, που θα πάει, θα πείσω τον σύζυγο να ανοίξει blog…) και κατέληξαν με την αρχαιολογική σκαπάνη ανά χείρας. Τα κομμάτια από τα τούβλα για οικοδομές έγιναν όστρακα και τα σπασμένα πλακάκια, θραύσματα από αρχαίες πλάκες. Άντε και στο ανάκτορο του Μίνωα με το καλό!

IMGA0151-ret

IMGA0152-ret

Αθήνα, Σχολή Αγγαληόν, Κρήτη

Φρέσκο κολάζ – χάρτης από τη νηπιαγωγείο! Ότι θέλεις έχει, δολάρια, βουνά και κάμπους, λουλούδια, φρούτα και λαχανικά, Αθήνα και Κρήτη, ακόμα και ΣΧΟΛΗ ΑΓΓΑΛΗΟΝ (αγκαλιών). Έχουμε και κόλλα στικ, αμέεεε και μοντάραμε αυτό το καλλιτέχνημα X-Large. Αν και οι υποχρεώσεις μου αυτόν τον καιρό με κρατάνε, κοντά (εργασία κατ’ οίκον) αλλά πολύ μακριά (πολύ δουλειά λέμε…), κάτι τέτοια μας φέρνουν πιο κοντά.

Και όπως έχω ξανά πει: Τριαλαρί-λαρό, στο blog μου θα τα πω, τσάμπα ψυχανάλυση, στης κρίσης τον καιρό!!!

P1100327_ret

Σαββατόβραδο, στον αγαπημένο μας παιδότοπο

Ναι, καλά βλέπετε, η λεκάνη των ρούχων στο σαλόνι χωράει ακόμα δύο παιδάκια, νηπιαγωγείου και Β’ δημοτικού. Στον αγαπημένο μας παιδότοπο, στο σαλόνι μας! “Πώς θ’ απλώνω βρε τα ρούχα άμα μου σπάσετε τη λεκάνη, μου λέτε;;;” Καμία απάντηση, μόνο χαχανητά και… ήταν ένα μικρό καράβι!

Στον αγαπημένο μας παιδότοπο!

Η βαρκούλα του ψαρά!

Εργαστήρι χριστουγεννιάτικου μπισκοτόδεντρου στο bazaar του Sunny Side

Είμασταν που λες και εμείς εκεί, οικογενειακώς, στο πολύ όμορφο bazaar του Sunny Side, όχι μόνο για ψώνια αλλά και για το εργαστήρι μπισκοτόδεντρου από την Βιολέτα και τα Παιδικά Γλυκίσματα! Το κάθε παιδάκι είχε τη δική του του συσκευασία με τα μπισκότα – αστεράκια καθώς και μια ποικιλία από πολύχρωμα ζαχαρένια διακοσμητικά και ένα κορνέ με φρέσκο γλάσο ζαχαροπλαστικής. Πολύ το διασκεδάσαμε και πήραμε το δεντράκι μας όμορφα συσκευασμένο με ζελατίνα και κορδελίτσες. Ευχαριστούμε πολύ Βιολέτα και Ελίνα και καλές γιορτές!

Μια καλημέρα είν’ αυτή, πες την κι ας πέσει κάτω!

Κάθε πρωί, περνάμε με την μεγάλη μου κόρη έξω από το ΚΑΠΗ της γειτονιάς, βηματίζοντας βιαστικά συνήθως για να προλάβουμε το σχολικό κουδούνι. Οι δύο κυρίες που φροντίζουν το κέντρο για τους ηλικιωμένους, κάθονται έξω με τον καφέ και το πρωινό τσιγάρο τους, άλλοτε σκεφτικές, άλλοτε κουβεντιάζοντας μεταξύ τους. Η μικρή μου τις παρατηρούσε με τα μεγάλα της μάτια, κάτι δεν της καθόταν καλά!
– Μαμά, γιατί δεν μας λένε καλημέρα οι κυρίες;
– Δεν μας γνωρίζουν αγάπη μου και έπειτα… γιατί δεν δοκιμάζεις να τις καλημερίσεις εσύ;
– Ντρέπομαι…
– Αν τους πούμε εμείς μια φορά καλημέρα θα μας πούνε και εκείνες και θα είναι πιο όμορφα κάθε πρωί!
Την επόμενη μέρα καλημέρισα τις κυρίες, η μικρή μόνο χαμογέλασε δειλά, μας καλημέρισαν και εκείνες, με το βλέμμα τρυφερό να πέφτει πάνω στο σχολιαρόπαιδο με την τεράστια τσάντα! Από τότε το πέρασμά μας είναι χαμογελαστό, με την Άννα να λέει πρώτη την καλημέρα στις κυρίες.
– Μαμά είδες που λέμε καλημέρα!
– Ναι αγάπη μου!
Με μια καλημέρα δώρο ένα σχετικό τραγουδάκια από τη Χαρούλα, Μια καλημέρα είν’ αυτή, πες την κι ας πέσει κάτω.

Η μαμά-δασκάλα, το πρωτάκι και ο μικρός αδερφός

Πάει ο καιρός που η μαμά ήταν η μόνη δασκάλα. Πέρσι η κυρία Ν., φέτος η κυρία Ε., μας μαθαίνουν “γραμματα, σπουδάγματα, του Θεού τα πράματα!”. Μιας και αναφέραμε και τα Θεία, ακόμα μαθαίνουμε ότι η μάνα προσεύχεται στην Παναγία για το γιο της που πάει στον πόλεμο, το πρωί λέμε το Πάτερ Ημών και ο Εσταυρωμένος δεν έχει αποκαθηλωθεί, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες πολιτικών, εκπαιδευτικών και λοιπόν παραγόντων… Αφού να σκεφτείς ότι στη σχολική γιορτή είπαν τραγούδια πατριωτικά αλλά και τον Εθνικό Ύμνο, άσχετα που κάποιοι θα προτιμούσαν να πούνε τη Λιλή Μαρλέν…
Έτσι που λες, μια χαρά οι δασκάλες, ειδικά φέτος είναι και πολλές. Με βάση το πρόγραμμα του “Νέου Σχολείου”, έχουμε Αγγλικά, εικαστικά, μουσική, πληροφορική και επειδή μας λείπουν και κάποιοι, υπάρχουν και επιπλέον δασκάλες, αποσπασμένες παρακαλώ, για να μπαλώσουν τις τρύπες και να σχολάνε τα παιδιά μας στις 2.00 το μεσημέρι. Δασκάλες πολλές αλλά η μάνα είναι μόνο μια και αναλαμβάνει συνήθως την απογευματινή μελέτη. Η αρχή ήταν λίγο δύσκολη ομολογώ, μπόλικη αφηρημάδα και διάσπαση, άσε η ταχύτητα χελώνας, ως πρωτάρα στα πρωτάκια, τα έχασα λίγο… Τώρα πια όμως πετάει η ομάδα και ξεπετάμε και τις φωτοτυπίες στο τάκα-τάκα. Μετά το πέρας της μελέτης, οι μαρκαδόροι και το ψαλιδάκι είναι τα αγαπημένα μας εργαλεία! Τόσο που ο κάδος με τα χαρτιά είναι γεμάτος (ξεκαθαρίζει η ίδια αυτά που δεν θέλει να κρατήσει) αλλά και το πάτωμα κάτω από το γραφείο, το σαλόνι κλπ φιλοξενούν τα υπολείμματα της χαρτοκοπτικής.

Ξεχάσαμε καλέ και τον μικρό αδερφό! Όταν ο πολυαγαπημένος μπαμπάκας απουσιάζει, έρχεται και εκείνος με το βιβλίο του, στρώνεται στο πάτωμα και κάνει ασκήσεις για τα προνήπια. Έχει αγάπη στους αριθμούς (τόσος κόπος με τα lego αποδίδει!) αλλά η ζωγραφική δεν τον ενδιαφέρει τόσο, μόνο τα απολύτως απαραίτητα. “Μαμά, κουράστηκε το χέρι μου, θέλω βοήθεια!” Έτσι, γινόμαστε πάλι ένα μικρό οικογενειακό σχολείο με τη μαμά σε ρόλο κατ’ οίκον διδασκάλισσας. Άλλωστε, μου το έχουν πει πολλές φορές “η όψη σας, με τα γυαλάκια και τα μακριά μαλλιά, θυμίζει δασκάλα και όχι μηχανικό!”. Κλείνοντας, παραθέτω γεμάτη καμάρι και μερικές προσωπογραφίες από την κορούλα μου με το καλλιτεχνικό ταμπεραμέντο (είπε κανείς κάτι για την κουκουβάγια;).

Σχολική γιορτή Αννούλας

Με ποιήματα του Οδυσσέα Ελύτη, με τραγούδια του νέου κύματος, με μια στολή μπαλαρίνας-αστεράκι και μια εμφάνιση που θυμίζει χορευτικό ελληνικού κινηματογράφου (τζιν και κόκκινο μαντήλι), απολαύσαμε την Αννούλα στη σχολική γιορτή. Δάκρυ δεν έχυσα ούτε ένα, τσάμπα τα χαρτομάντηλα! Έβγαλα έναν σκασμό φωτογραφίες, όλα τα παιδάκια, τους γονείς και τα σκηνικά ακόμα. Το ποίημα το είπε δυνατά και καθαρά, ίδια η μάνα της σας λέω! Άντε να πάρουμε και το πρώτο μας ενδεικτικό και καλό καλοκαίρι.

Υστερόγραφο: Όταν η μάνα είναι στην κοσμάρα της, δεν προλαβαίνει ραντεβού σε δημοτικά ιατρεία και το κοντινότερο νοσ. Παίδων οπότε τα σκάει χοντρά σε διάφορους γιατρούς ειδικοτήτων για τα πολυπόθητα πιστοποιητικά. Σε καλή μεριά…

Εικόνες από την καθημερινότητα μιας μαμάς WAHM

Άμα έχεις να κάνεις καταμέτρηση στο νέο κουτί Lego, πώς να πάνε μπροστά οι δουλειές και η ανοιξιάτικη φασίνα; Άσε το μάζεμα από το πάτωμα, τα ροζ Lego πάνε σε άλλον κουβά! Μαμάαα, έλα να παίξουμε τουβλάκια, έεεελα (το σπιτάκι με την πράσινη στέγη είναι της μαμάς)!!! Είναι και το νηπιαγωγάκι, με την μπαλαρινίστικη φουστίτσα του που ετοιμάζεται για τη γιορτή του νηπιαγωγείου (έχει να πέσει πολύ χαρτομάντιλο). Αχ αυτές τις ανταύγειες στα μαλλάκια, ποιος κομμωτής τις κάνει να πάω και εγώ;

Παιδαγωγικά DVD και καλλιτεχνικές δημιουργίες

Το σχολιαρόπαιδό μου είναι λιγάκι ταραγμένο τις τελευταίες μέρες… Είναι μια ρινίτιδα που της χαλάει τον ύπνο το βράδυ, είναι και κάτι στο σχολείο που τη χαλάει λίγο… Όλα καλά αλλά τα DVD που μας βάζει η κυρία μας μας τρομάζουν κάποιες φορές και δεν επιτρέπεται να κάνει και κάτι άλλο την ώρα της προβολής… Παιδαγωγικά εποπτικά μέσα ##%$^%&^%@@#$…, πάλι καλά που δεν βάζουν και πρωινάδικα! Άντε να φτιάξει ο καιρός να βγούνε στην αυλή να γλιτώσουμε από δαύτα… Για να κλείσουμε όμορφα, παραθέτω μερικές ζωγραφιές από τα χεράκια μας. Καλημέρα!

Άννα: Οι κάτοικοι της Ντενεκεδούπολης

Μανόλης: Ο δικτάτορας Λαδένιος (σαν το ΔΝΤ της Ντενεκεδούπολης ένα πράγμα…)

Άννα: Ένας άγγελος (να μας σώσει μήπως;)