Εργασία και χαρά… στο χωριό!

Τα τελευταία χρόνια, έχω την δυνατότητα να μεταφέρω την έδρα της εργασίας μου στο χωριό κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Αυτό έχει τις ομορφιές του αλλά και τις δυσκολίες του, σου το λέω εκ πείρας, δεν είναι παίξε-γέλασε! Είπα λοιπόν να μοιραστώ την εμπειρία μου με τους αναγνώστες της φιλόξενης πύλης Sheblogs.eu στο άρθρο Εργασία με υπολογιστή στο χωριό ή το εξοχικό το καλοκαίρι. Η έμπνευση για το άρθρο ήταν … μια προέκταση USB που χρησιμοποιώ για το στικάκι 3G και ένας γρύλος που είχε γαντζωθεί πάνω του και δεν έλεγε να ξεκολλήσει. Σκέφτηκα πόσα απρόοπτα και αστεία έχω αντιμετωπίσει τα τελευταία χρόνια της εξ’ αποστάσεως εργασίας μου και ότι θα ήταν καλή ιδέα να τα μοιραστώ και με άλλους που σκοπεύουν να κάνουν κάτι παρόμοιο.

Μη βιαστείς να ζηλέψεις τη γνωστή σου που παραθερίζει σε χωριό της Κρήτης, κάνει τα μπανάκια της και τρώει τα πιλαφάκια της! Η εργασία εκτός έδρας δεν είναι για όλους, έχει απρόοπτα και χρειάζεται οργάνωση για να μην σου βγει ξινή η εμπειρία, των διακοπών αλλά και της εργασίας.

Θυμάμαι ότι την πρώτη χρονιά που εργάστηκα στο χωριό με σύνδεση 3G, έντρομη συνειδητοποίησα ότι η ταχύτητα του δικτύου υποβαθμιζόταν φρικτά μέσα στο παλιό πετρόχτιστο σπίτι μας και πως μια λύση ήταν ή να δουλεύω στην αυλή (κάτι που ήταν αδύνατο εκτός από τις πολύ πρωινές ώρες) ή να χρησιμοποιήσω ένα καλώδιο USB σαν προέκταση για το στικάκι μου έτσι ώστε εγώ να είμαι μέσα και το στικάκι-κεραία να είναι κρεμασμένο έξω και να πιάνει καλύτερα.

Τι αναγκάζεται να κάνει ο άνθρωπος για να μπει στο ίντερνετ!!!

Ρίξτε μια ματιά και στο Sheblogs.eu θα βρείτε πολλά και ποιοτικά άρθρα με πρωτότυπο περιεχόμενο για χειροτεχνίες, μαγειρική, κηπουρική και πολλά άλλα.

Κρητικό Σερβάιβο

Χοχλιοί μπουμπουριστοί τσάλεντζ αξέπτεντ, για να γελάσει και το κάθε πικραμενάτσι! Από την Παγκρήτια ραδιοφωνική εκπομπή Καλοκαίρι Στο Νότο. Ακόμα και αν δεν είστε φαν του Survivor – ούτε εγώ είμαι – θα το απολαύσετε. Καλό καλοκαίρι!

Ο σεισμός του ’99

Σήμερα φτιάχνοντας το πρωινό καφεδάκι, μια ραδιοφωνική εκπομπή τύπου “σαν σήμερα” με χτύπησε κατακέφαλα αναφέροντας το σεισμό του 1999 στην Αθήνα. Δεν ξέρω γιατί αντέδρασα με τόση ευαισθησία, είχα χρόνια να το σκεφτώ, είπα να γράψω τη δική μου εμπειρία. Όσοι ψάχνετε για πόστ τύπου “καλό φθινόπωτο μπλα μπλα…” έπεται συνέχεια!

Είχα πριν από λίγο επιστρέψει από το ΕΜΠ, από εξετάσεις στο μάθημα “Φυσική – Κυματική – Ταλαντώσεις”. Καλό εεε; Ετοιμαζόμουν για ένα ντουζάκι και βγαίνοντας στο διάδρομο του πατρικού μου σπιτιού, στο Ίλιον Αττικής, βρέθηκα μαζί με την αδερφή και τον πατέρα μου. Όταν άρχισε ο σεισμός, σαστίσαμε! Το κούνημα ήταν συγκλονιστικό αλλά και ο θόρυβος φρικτός. Η πρώτη μου σκέψη ήταν για τον πρόσφατο σεισμό στην Τουρκία, “αμάν, οι καημένοι τι έζησαν…”. Πεταχτήκαμε στην αυλή, τι ανακούφιση να μένεις σε μονοκατοικία! Στο καπάκι ο δεύτερος μετασεισμός… Φωνές, αντάρα, κόσμος στο δρόμο, κλάματα και γέλια από κάποιους θαρραλέους. Το πιο δραματικό σκηνικό ήταν η σύζυγος του παραπληγικού γείτονα του οποίου το σπίτι είχε πάθει πολύ σοβαρές ζημιές (αργότερα κατεδαφίστηκε) που καλούσε σε βοήθεια μιας και δεν μπορούσε να μετακινήσει τον ασθενή. Μετά από λίγο, δυο θαρραλέα παιδιά από τη γειτονιά, με γρήγορες κινήσεις έβγαλαν τον ασθενή με το στρώμα και τον τοποθέτησαν προσωρινά σε αυτοκίνητο τύπου βαν όπου παρέμεινε για αρκετές ημέρες. Θάρρος και φιλότιμο, Ελλάς το μεγαλείο σου…

Εκτός από το φόβο και την απόγνωση που ακολουθεί μια φυσική καταστροφή, υπάρχουν τα ξεσπάσματα γέλιου κάποιων αλλά και τα ευτράπελα, σαν μια ακτίδα ανακούφισης πάνω στην κρίση. Ο πατέρας μου, ατάραχος και ελάχιστα λεπτά μετά το μεγάλο σεισμό, μπήκε να επιθεωρήσει το σπίτι και αφού τα τσεκάρισε όλα, έβαλε στη θέση της και μια ογκώδη οθόνη 14 ιντσών του υπολογιστή μας, η οποία ήταν λίγα εκατοστά πριν τη μοιραία… τούμπα! Ο μακαρίτης σήμερα κύριος Τ., πετάχτηκε στο γειτονικό ψιλικατζίδικο, λίγο μετά το τρελό κούνημα, πήρε μια σακούλα πράσινες μπύρες και φώναζε στον πατέρα μου “Εεεε κυρ Μ., θέλεις πράσινο τσάι;” Μια γειτόνισσα, κατέβηκε τρέχοντας τη σκάλα του πρώτου ορόφου, με το νεογέννητο μωρό της αγκαλιά. Γείτονας της άνοιξε το πολυτελές αυτοκίνητό του και τον κλιματισμό, κάνοντας χαριτωμένα κολακευτικά σχόλια για το ιδιαίτερα μοδάτο και κομψό νυχτικό της σύνολο.

Για τη μητέρα μου, Ο Θεός οικονόμησε έτσι ώστε να δεχθεί το πρώτο σεισμικό κύμα μέσα σε ένα λεωφορείο Icarus μιας και επέστρεφε από τη δουλειά της. Το δεύτερο σεισμό τον ένιωσε αφού κατέβηκε στη στάση του λεωφορείου. Θυμάμαι σαν τώρα να έρχεται από την άκρη του δρόμου, κλαίγοντας και παρατηρώντας σαστισμένη τις εμφανείς υλικές ζημιές στη γειτονιά μας και τον αναστατωμένο κόσμο. Κρατούσε σαν χαμένη μια σακούλα με λαχταριστά προφιτερόλ, ειδική παραγγελία από το ζαχαροπλαστείο για μας και τον πατέρα μου.

Μια βραδιά κοιμηθήκαμε στρωματσάδα στην αυλή μιας και το σπίτι μας δεν έπαθε απολύτως τίποτα. Μονοκατοικία, οπλισμένη με σκυρόδεμα για τρεις ορόφους και με την υπερβολή του πατέρα μου που φώναζε στον μηχανικό “βάλε σίδερα, εγώ πληρώνω”. Όταν ήρθαν οι μηχανικοί για έλεγχο, έτριβαν τα μάτια τους. Έψαχναν από δω, από κει, δεν μπορούσαν να το πιστέψουν. Ζήτησαν να επισκεφθούν το μπάνιο, εδώ τουλάχιστον μπορούσαν να κάνουν την ανάγκη τους χωρίς φόβο να τους πέσει το ταβάνι στο κεφάλι… Τι να το κάνεις το ιταλικό πλακάκι, μας έλεγαν, άμα το σπίτι είναι χτισμένο σαν παλάτι στην άμμο!

Για πολύ καιρό είχα φόβο και στους μετασεισμούς πεταγόμουν σαν ελατήριο. Τα νέα για τις καταρρεύσεις και τους θανάτους ήταν συγκλονιστικά. Δεν ξέρω τελικά αν πήγε κανείς φυλακή, στο Ελλαδιστάν οι αμαρτίες παραγράφονται. Κάποιοι έδειξαν την ανθρωπιά τους, κάποιοι άλλοι στήνονταν στην ουρά να πάρουν το φαγητό των σεισμόπληκτων. Έφαγα πρώτη φορά κονσέρβα μουσακά και κεφτεδάκια! Μας τα κερνούσε μια γειτόνισσα που ήταν σε σκηνή μιας και εκείνη μαγείρευε στο κουζινάκι του μισοκατεστραμμένου της σπιτιού. Ξαδέρφια με νεογέννητο μωράκι που έμεναν σε πολυκατοικία στο κέντρο της Αθήνας, ήρθαν επίσκεψη, μιας και όπως είπα μέναμε σε μονοκατοικία με κήπο. Με τον πρώτο μετασεισμό συνειδητοποίησαν έντρομοι, ότι είχαν έρθει πολύ κοντά στο επίκεντρο.

Μια προσευχή για τους ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους, τα αγαπημένα τους πρόσωπα και τα σπίτια που με κόπο είχαν φτιάξει. Στην Ελλάδα του Εγκέλαδου, ας παίρνουμε τα μέτρα μας για να μην ξαναγίνει τέτοιο κακό.

Δύο Παριανά πανηγύρια

Αγία Άννα Πάνδροσος Παροικιά Πάρος

Αγία Άννα, Πάνδροσος, Παροικιά, Πάρος

Ιερά Μονή Λογγοβάρδας Πάρος θαύμα διάσωσης παριανών αιχμαλώτων κατοχή

Ιερά Μονή Λογγοβάρδας, Πάρος. Εορτασμός της θαυματουργικής διάσωσης των 125 παριανών αιχμαλώτων κατά τη γερμανική κατοχή.

Ιερά Μονή Λογγοβάρδας Πάρος

Ιερά Μονή Λογγοβάρδας, Πάρος. Είσοδος του μοναστηριού.

Σαράντα

Σαράντα σήμερα επίσημα, ημέρα ορόσημο και είπα να ποστάρω εδώ και να σνομπάρω το βιβλίο με τις φάτσες… Δύο εικοσάρες όπως είπε η τσαχπίνα Ρίτα ή μισή ογδοντάρα όπως σχολίασε μια άλλη φίλη; Ιδού η απορία! Τρελή σαραντάρα μπορεί να μην είμαι αλλά δεν μπορώ να μην ενσωματώσω μια από τις πιο αγαπημένες ταινίες της Ρένας Βλαχοπούλου.

Φωτογραφία via http://www.classicgreekcinema.com/mia-trelli-trelli-sarantara/

Φωτογραφία via classicgreekcinema

Έχει μια αύρα η μέρα, πώς να το κάνουμε, ένα κέφι, μια τσαχπινιά και κάπου στο βάθος μια αδιόρατη αγωνία. Σας φιλώ κατάμουτρα, να ζήσω να με χαίρεστε (!!!) και σε άλλα με καλό!

 

Σαρακοστή, η μεγάλη!

Καλή Σαρακοστή είπαμε, δεν είπαμε! Καλό στάδιο (των αρετών όχι το Καραϊσκάκη) και με το καλό να φτάσουμε στο Πάσχα.

Αφορμή για ετούτο το πόστ είναι ένα άρθρο που μου σερβιρίστικε ως προτεινόμενο και κέρδισε την προσοχή μου. Αν και δεν διακατέχεται από θρησκευτικότητα, είναι ειλικρινές, καλοπροαίρετο και αποδίδει τα εύσημα σε όσους προσπαθούν να βάλουν φρένο στις επιθυμίες της κοιλιάς.

Δεν είναι πια ξενέρωτο να νηστεύει κανείς. Για την ακρίβεια ποτέ δεν ήταν, αλλά δεν ξέρω γιατί είχαμε αυτήν την αντίληψη για αυτούς που το κάνουν.

Καλό είναι να αναγνωρίζει κάποιος την αξία της προσπάθειας για εγκράτεια, ακόμα και αν δεν βρίσκει άλλο σκοπό σε αυτή πέρα από την αποτοξίνωση. Αν μη τι άλλο, μην το παίζεις μάγκας με τη συνήθεια του άλλου, φάε το κοψίδι σου και άσε τον άλλο να φάει δίπλα σου σκέτες πατάτες τηγανητές χωρίς να αισθάνεται σαν το Alien!

Εμείς οι ‘επαναστάτες’ επιμένουμε να τρώμε κρέας, ακόμα και την Μεγάλη Παρασκευή. Με αποτέλεσμα την Κυριακή του Πάσχα να μην αισθανόμαστε καμία διαφορά.

Η συγγραφέας αναφέρεται στην γευστική διαφορά, κάτι που δεν μπορούσα να χωνέψω με τίποτα όταν οι συνάδελφοι στο γραφείο έτρωγαν μπριζόλα τη μεγάλη Πέμπτη. Ακόμα και φολκλορικά αν το δει κανείς, το να απέχεις λίγες μέρες τουλάχιστον από τα κρεατικά είναι μέρος της γιορτής!

λαδένια νηστίσιμη πίτα

Φτιάξε μια νηστίσιμη Λαδένια, τώρα που οι ντομάτες θα νοστιμίσουν.

Για να κλείσω την αναφορά μου στην νηστεία, θα ήθελα να κάνω ένα τελευταίο σχόλιο. Είναι αλήθεια ότι τα τελευταία χρόνια, εμείς οι αμετανόητοι ρομαντικοί θρησκευάμενοι (ρουφάμε πολύ από το όπιο του λαού) χρησιμοποιούμε διάφορα κόλπα για να την κάνουμε πιο ανεκτή. Σόγια, τυρί φυτικό, υποκατάστατα γάλακτος από φυτικές πηγές, πατατόπιτες, ελιόπιτες και διάφορα άλλα μεζεκλίκια, για να την παλέψουμε και για να τρατάρουμε τους γνωστούς και φίλους επισκέπτες σε καιρό νηστείας. Ακόμα και αν βάλεις όλα αυτά στο διαιτολόγιο σου, ακόμα και αν τρως γαρίδες και καλαμαράκια συχνά, μετά από λίγες ημέρες η λόρδα σε κόβει, η λαιμαργία σε παιδεύει με αποκορύφωμα τη Μεγάλη Εβδομάδα που δεν θέλεις να βλέπεις τίποτα μπροστά σου και απλά τρως από συνήθεια. Αυτά για τους έξω απ’ το χορό και για τους ταπεινολογούντες νηστεύσαντες που θεωρούν τον αγώνα τον υπολοίπων ως παιδική χαρά. Για να μην ξεχάσω, ορίστε και το άρθρο, Η νηστεία είναι μαγκιά, δεν είναι αυτοταπείνωση. Καλή Σαρακοστή σε όλους!

Σάπων ξυρίσματος Σπλέντιτ

Δεν πίστευα στα μάτια μου, στη σημερινή εξόρμηση στο κατάστημα Δάφνης, όταν είδα το άσπρο-κόκκινο μπουκάλι με το σαπούνι σε σκόνη! Πάντα μου έκανε εντύπωση, από παιδάκι, το πινέλο του μπαμπά, το μπουκάλι με τη σαπουνόσκονη και το βιδωτό ξυραφάκι. Ρετρό αξεσουάρ, πάντα τα ίδια, παρέα με λοσιόν άφτερ σέιβ λεμόνι-οινόπνευμα σε αναλογία 1-1 (άουτς!). Κόντρα ξούρα, τελετουργία στο μοναδικό οικιακό μπάνιο και αλοίμονο σε όποιον ήθελε να κάνει την ανάγκη του σε ώρα ξουρίσματος! Σαν να μην έφτανε το Σπλέντιτ, βρήκα και έτερο παρασκεύασμα με έναν συμπαθέστατο μπάρμπα, Crema Sapone, Cella και μια σαπουνόκρεμα σε μορφή πάστας στο δίπλα μπορντώ κουτί. Τι νομίσατε, μόνο μπικουτί, τσιμπιδάκια και οξυζενέ θα βρείτε στα είδη κομμωτηρίου, έχει αξεσουάρ και για την ξούρα μερικών μερικών που επιμένουν παραδοσιακά!

σαπούνι ξυρίσματος σπλεντιτ Δάφνης

Καλό το Σπλέντιτ (ελληνικό παρακαλώ) αλλά ο μπάρμπας με τη σαπουνάδα όλα τα λεφτά! Κατάστημα Δάφνης.

1 Σεπτεμβρίου στο νησί

Εφέτο κλείσαμε 11 χρόνια έγγαμου βίου, καλός-χρυσός-γοητευτικός και με σπίτι στο νησί, δεν έχω κανένα παράπονο, χάρη σ’ εκείνον είμαι 1 Σεπτεμβρίου στην Πάρο!

Μώλος, Πάρος

Όχι, το πόστ δεν είναι για το γαμπρό, είναι επί παντός επιστητού [έχεις δίκιο που ζαλίζεσαι φίλε αναγνώστη, από το ένα θέμα στο άλλο πάω… τσικ-τσικ…]! Είχε και πανηγύρι, με όλα τα καλά, εκεί ψηλά στον Στρούμπουλα!

Άγιος Τρύφωνας, Στρούμπουλας, Λεύκες, Πάρος, Μανόλης Χανιώτης ο Παραδοσιακός20150826_100737_HDR-retΆγιος Τρύφωνας, Στρούμπουλας, Λεύκες, Πάρος, Μανόλης Χανιώτης

Η επιστροφή στο σχολείο είναι προ των πυλών [αυτό το πόστ για μπακ του σκούλ το πήγαινα… πρέπει να το κοιτάξω αυτό γιατρέ μου;;;], το πολιτικό σκηνικό είναι τρομακτικό [όπως και να ‘χει κλείσε τη ρημάδα την του-βου, κλείστηνε σου λέω, πάτα το κουμπίιιιιιιιιιι], το σπίτι στο άστυ θα θέλει φασίνα [προσγείωση στα απλά, καθημερινά, η καλή νοικοκυρά είναι δούλα και κυρά] και εγώ αμέριμνη [#not] στο χωριό περιμένω το πάτημα των σταφυλιών, εργαζόμενη από απόσταση για τα προς το ζην.

Καλό Σεπτέμβρη, με αγάπη, σε όλους!

Ναι και Όχι…

Είπα έτσι, ας γράψω κάτι για την ιστορία!

Μην περιμένετε πολιτικολογία, επιχειρηματολογία, τρομολαγνεία και άλλα τέτοια ευτράπελα. Το σύμπαν φρόντισε να ασχολούμαι τις τελευταίες μέρες εν μέρει με τη νοσηλεία του πατέρα μου ο οποίος, ανεξάρτητα από τις διεθνείς εξελίξεις και αν φυσικά το επιτρέψει Ο Πανάγαθος, παίρνει αύριο εξιτήριο. Μεταξύ ορών, καθετήρων και παυσίπονων, προλάβαινα να ανασάνω με διάφορα χιουμοριστικά που διάβαζα στα σοσιαλμίδια, για τηλεόραση ούτε λόγος.

Όσο για την κατάσταση, φυσικά και έχω άποψη… Ο ΘΕΟΣ να βάλει το χεράκι του, μόνο αυτό!

cropped-P1120083-ret.jpg

Σε φιλώ κατάμουτρα, λαέ του ΟΧΙ, λαέ του ΝΑΙ, λαέ της Γκρέτσια Μορένα!