Ελεύθερο παιχνίδι με… ιατρική συνταγή!

Πριν το φθινόπωρο, έπεσε στην αντίληψή μου ένα πολύ ενδιαφέρον post του παιδίατρου Στέλιου Παπαβέντση. Γκρινιάζω ότι το βιβλίο με τις φάτσες μας έχει καταβροχθίσει την καθημερινότητα αλλά με κάτι τέτοιες σελίδες, το φόλοου αποκτά νόημα! Συχνά κάτι που το υποψιάζεσαι ήδη, από την γονεϊκή σου εμπειρία και από την παρακολούθηση του κοινωνικού περίγυρου, παίρνει σάρκα και οστά με την μορφή δημοσιογραφικού κειμένου, με κερασάκι στην τούρτα το πολύ εύστοχο σχόλιο ενός επαγγελματία υγείας που ασχολείται με τα παιδιά. Παραθέτω:

Τώρα που θα αρχίσουν τα εντατικά σχολεία, οι “δραστηριότητες” και τα φροντιστήρια στα μεγαλύτερα, θα πάρω το όπλο μου, το συνταγολόγιο και θα γράφω: “Διάγνωση: στέρηση παιδικής ηλικίας. Θεραπεία: ελεύθερο παιχνίδι μη δομημένο και μη οργανωμένο από ενήλικες, κάθε μέρα”.

Φωτογραφία από το 2011: Μόλις βγάλεις τα χαλιά, εμφανίζεις τις… νερομπογιές!

Σαν γονείς έχουμε φάει στο παρελθόν ευγενικό “κράξιμο” για τις λιγοστές οργανωμένες δραστηριότητες στις οποίες συμμετείχαν τα παιδιά, γιατί δεν αρχίσαμε ξένη γλώσσα μαζί με… τις στερεές τροφές καθώς και για τον τοίχο μας στο σαλόνι που φιλοξενούσε άτακτα κολλημένες παιδικές ζωγραφιές και χαρτοκατασκευές. Έτσι μας έβγαινε βρε παιδί μου! Όλες οι οικογένειες δεν είναι ίδιες. Το μόνο που επιδιώκαμε και δεν ήταν πάντα εύκολο, ήταν η παρέα στο σπίτι, με παιδιά κοντινής – και όχι μόνο – ηλικίας.

Φωτογραφία από το 2012: Τα παιδιά παίζουν με τα μανταλάκια!

Μήπως το έχουμε παρακάνει με την οργάνωση/παρέμβαση βρε παιδί μου; Γιατί πρέπει τα παιδιά να τρέχουν από εδώ και από εκεί όλη την εβδομάδα, κάτω από τις “διαταγές” του κάθε διασκεδαστή/προπονητή/δασκάλου; Το σχολείο είναι έτσι κι αλλιώς μεγάλος μπελάς, μια αρένα με ξέφρενους μπόμπιρες με ποικιλία χαρακτήρων και συμπεριφορών, όχι πάντα υποδειγματικών… Δεν είναι καλό να επιστρέψει το πιτσιρίκι στο σπίτι του, στην βολή του και να χαλαρώνει ξυπόλητο, μέσα σε μια αλλαξιά ρούχα παιχνιδιού;

Φωτογραφία από το 2013: Το ξυπόλητο τάγμα παίζει Lego!

Ας ανοίξουμε τα αυτιά μας (κλείνοντας παντός είδους ηλεκτρονικές οθόνες) και ας αφουγκραστούμε τις πραγματικές επιθυμίες των παιδιών μας. Τα πολλά δεν είναι πάντοτε και καλά. Ένα εξαντλημένο πιτσιρίκι έχει περισσότερες πιθανότητες να κλατάρει ως ενήλικας. Ας τα αφήσουμε να μας δείξουν τι πραγματικά τους αρέσει και ας επιλέξουμε προσεκτικά δραστηριότητες εκτός σπιτιού, πάντα με μέτρο και με γνώμονα την αντοχή και τις ιδιαιτερότητές τους.

Κάτω από την μουριά μας στο χωριό

Η ρέμβη κάτω από την μουριά μας στον Αλίκαμπο ήταν αμφίβολη εφέτο… Τα καταφέραμε όμως να κάνουμε ένα ταξίδι αστραπή, προλαβαίνοντας τα τελευταία διαθέσιμα ακτοπλοϊκά εισιτήρια και περάσαμε στην μεγαλόνησο. Το παλιό πατρογονικό σπιτάκι ήθελε την φροντίδα και την επίβλεψή μας αλλά σύντομα πήραμε μια ανάσα, κάναμε την βόλτα μας στην θάλασσα και αρχίσαμε να χαλαρώνουμε.

Πίσω όμως έχει η αχλάδα την ουρά… Την Δευτέρα 23 Ιουλίου 2018, άρχισε να βρέχει στάχτες στο χωριό μας και η κάπνα ήταν αισθητή. Τα Χανιώτικα νέα μας ενημέρωναν για την κατάσταση και παρά την ανησυχία μας και την διακοπή ρεύματος, ενημερώσαμε τους γονείς μας στο άστυ και καθίσαμε στα αυγά μας μιας και ο ΒΟΑΚ ήταν μπλοκαρισμένος κατά μήκος του φλεγόμενου μετώπου στον Αποκόρωνα. Το δράμα όμως που εκτυλισσόταν στην Αττική ήρθε να μας δώσει μια τρομερή σφαλιάρα και η μητέρα, με φωνή τρεμάμενη, παρακολουθώντας τηλεόραση, μας ενημέρωσε ότι μάλλον υπάρχουν και νεκροί. Πιο βράδυ, έριξα μια ματιά σε γνωστό ειδησιογραφικό portal, κουβέντα για νεκρούς. Μπα, υπερβάλλουν τα κανάλια είπα! Που να ήξερα…

Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψει κανείς την τραγωδία και την καταστροφή. Κάτω από την μουριά μας, με αγωνία έψαχνα στα ηλεκτρονικά νέα και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης να μάθω το πώς και το γιατί. Σαν αστραπή πέρασαν από το μυαλό μου, μια φίλη με εξοχικό στο Μάτι και ένας φίλος με εξοχικό στον Νέο Βουτζά. Όταν η “συμπεθέρα” απάντησε στο μήνυμά μου, έπαθα ένα μικρό σοκ, από ανακούφιση για το γεγονός ότι όλοι ήταν σώοι. Και από τον Βουτζά το μήνυμα ήρθε τις επόμενες μέρες, καμμένα δέντρα και ζημιές επισκευάσιμες, χωρίς απώλειες.

Το φετινό καλοκαίρι είναι αλλιώτικο. Έχει σύντομες αποδράσεις λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων. Είχαμε την παραλία στο Κόκκινο Λιμανάκι για παρηγοριά! Δεν βαριέσαι λέγαμε, ωραία είναι και εδώ, θα ερχόμαστε με τα παιδιά μετά την δουλειά και κάνουμε το μπάνιο μας. Πάει τώρα, στάχτη… Και το Λύρειο ίδρυμα και τόσα σπίτια και πάνω απ’ όλα, ανθρώπινες ζωές. Μακριά από μέσα ενημέρωσης που ταΐζουν σανό και με την ελπίδα να επικρατήσει η σύνεση και η ανθρωπιά, ανάβουμε το κερί μας στην Παναγιά περιμένοντας τον Δεκαπενταύγουστο.

Περί σιδερώματος και άλλων ταπεινών

Ήρθε η Άνοιξη και… μύρισε καλοκαίρι! Τα πουλάκια κελαηδάνε, τα λουλούδια ανθίζουν και η φύση ανασταίνεται.

photo via https://www.flickr.com/photos/52060597@N08/

Εμείς οι αστοί όμως, οι πολυάσχολοι και ενίοτε μίζεροι… άλλα βλέπουμε και άλλα καταλαβαίνουμε. Εμπρός, ας γίνουμε πεζοί και ταπεινοί, κατά την τάξη πλένω-απλώνω-μπαλώνω-σιδερώνω:

Άνοιξη σημαίνει ότι… μπορείς να απλώσεις στο μπαλκόνι και ο εσωτερικός ζωτικός χώρος μεγαλώνει! Άσε που όταν σκάσουν μύτη επισκέψεις δεν έρχονται αντιμέτωποι με τη μπουγάδα σου, παραταγμένη άψογα μεν αλλά … Εξαιρούνται οι μέρες με αφρικανική σκόνη, το νου σου μην πιάσεις το λάστιχο στο μπαλκόνι, βλέπε το δελτίο πρώτα!

photo via https://www.flickr.com/photos/remonrijper/

Η γειτόνισσα από την απέναντι πολυκατοικία βλέπει επιτέλους απλώστρα έξω, όλο το χειμώνα την έτρωγε η απορία!

Έξω οι απλώστρες, στην αποθήκη και ο αφυγραντήρας, που γουργούριζε όλο το χειμώνα, ρουφώντας την υγρασία.

Φύσηξε βοριαδάκι; Κανένα πρόβλημα! Τοποθετείς την σιδερώστρα σε στρατηγικό σημείο, μπροστά από το βορινό μπαλκόνι/παράθυρο και σιδερώνεις με το αγέρι να παίρνει την κάψα από τον ατμό.

Φύσηξε βοριαδάκι (#2); Έχε το νου σου, οι απλώστρες είναι έξω, ενίοτε στα βορινά μπαλκόνια, και πάρε τα μέτρα σου! Θυμήσου πέρσι τέτοιο καιρό, η απλώστρα, πλήρης ρούχων, έκανε βουτιά από τον τρίτο όροφο (γκλούπ…).

Σου έχω καλά νέα για αυτά τα χειμερινά ρούχα που περιμένουν μέρες και μέρες ασιδέρωτα! Μπορείς να τα αφήσεις για μερικούς μήνες ακόμα, μπαίνουν κατευθείαν σε θήκες φύλαξης με λεβάντα. Όσο για τα καλοκαιρινά, όσο να το κάνεις, σιδερώνονται πιο εύκολα, ενίοτε και καθόλου.

Φέτος βάζουμε στόχους: Τα χαλιά θα πλυθούν νωρίς και όχι το ερχόμενο φθινόπωρο, λίγο πριν χτυπήσει το κουδούνι! Ευσεβείς πόθοι, τσάμπα είναι…

Παιδιά είναι μεγαλώνουν, ζωή να ‘χουν, σιγά μην τους κάνουν τα περσινά! Βγάλε από τις θήκες αυτά που ψώνισες κοψοχρονιά πέρσι στις εκπτώσεις (αν δεν φρόντισες, την πάτησες!) και τρέχα για ψώνια για τα υπόλοιπα. Αν τους κάνει και κάτι από τα παλιά, τζακ ποτ!

Οι κοινωνικές επισκέψεις αναβάλλονται μέχρι το σπίτι να περάσει σε θερινή σεζόν και να τακτοποιηθούν όλα τα ρούχα-παπλώματα-χαλιά κ.λπ. Συναντήσεις στο πάρκο της γειτονιάς, για ήλιο και αέρα. Καλή δύναμη σε όλους τους νοικοκυραίους, γερά-γερά-η-νίκη-είναι-κοντά!

Συγνώμη

Σχολική εργασία λογοτεχνίας Α’ Γυμνασίου: Γιατί ζητάει συγνώμη ο Γ. Μηλιώκας στο τραγούδι “Ζητώ Συγνώμη”;

Μια άσκηση πέρα από τα τετριμμένα, μια εργασία με περιεχόμενο… Ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω!

Για τη συνέχεια του άρθρου, κλικ εδώ!

Ευχές για το νέο έτος

Στον Άι Βασίλη έπεψα σαν το κοπέλι γράμμα
να ‘χει καλά όσους αγαπώ κι εγώ δε θέλω πράμα.

Όσα λουλούδια ανθίζουνε στην Κρήτη κάθε χρόνο
τόσες ευχές σας εύχομαι για τον καινούριο χρόνο! (*)

Photo via conifer

(*) Μαντιναδάκι από Rethemnos news

Εργασία και χαρά… στο χωριό!

Τα τελευταία χρόνια, έχω την δυνατότητα να μεταφέρω την έδρα της εργασίας μου στο χωριό κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Αυτό έχει τις ομορφιές του αλλά και τις δυσκολίες του, σου το λέω εκ πείρας, δεν είναι παίξε-γέλασε! Είπα λοιπόν να μοιραστώ την εμπειρία μου με τους αναγνώστες της φιλόξενης πύλης Sheblogs.eu στο άρθρο Εργασία με υπολογιστή στο χωριό ή το εξοχικό το καλοκαίρι. Η έμπνευση για το άρθρο ήταν … μια προέκταση USB που χρησιμοποιώ για το στικάκι 3G και ένας γρύλος που είχε γαντζωθεί πάνω του και δεν έλεγε να ξεκολλήσει. Σκέφτηκα πόσα απρόοπτα και αστεία έχω αντιμετωπίσει τα τελευταία χρόνια της εξ’ αποστάσεως εργασίας μου και ότι θα ήταν καλή ιδέα να τα μοιραστώ και με άλλους που σκοπεύουν να κάνουν κάτι παρόμοιο.

Μη βιαστείς να ζηλέψεις τη γνωστή σου που παραθερίζει σε χωριό της Κρήτης, κάνει τα μπανάκια της και τρώει τα πιλαφάκια της! Η εργασία εκτός έδρας δεν είναι για όλους, έχει απρόοπτα και χρειάζεται οργάνωση για να μην σου βγει ξινή η εμπειρία, των διακοπών αλλά και της εργασίας.

Θυμάμαι ότι την πρώτη χρονιά που εργάστηκα στο χωριό με σύνδεση 3G, έντρομη συνειδητοποίησα ότι η ταχύτητα του δικτύου υποβαθμιζόταν φρικτά μέσα στο παλιό πετρόχτιστο σπίτι μας και πως μια λύση ήταν ή να δουλεύω στην αυλή (κάτι που ήταν αδύνατο εκτός από τις πολύ πρωινές ώρες) ή να χρησιμοποιήσω ένα καλώδιο USB σαν προέκταση για το στικάκι μου έτσι ώστε εγώ να είμαι μέσα και το στικάκι-κεραία να είναι κρεμασμένο έξω και να πιάνει καλύτερα.

Τι αναγκάζεται να κάνει ο άνθρωπος για να μπει στο ίντερνετ!!!

Ρίξτε μια ματιά και στο Sheblogs.eu θα βρείτε πολλά και ποιοτικά άρθρα με πρωτότυπο περιεχόμενο για χειροτεχνίες, μαγειρική, κηπουρική και πολλά άλλα.

Κρητικό Σερβάιβο

Χοχλιοί μπουμπουριστοί τσάλεντζ αξέπτεντ, για να γελάσει και το κάθε πικραμενάτσι! Από την Παγκρήτια ραδιοφωνική εκπομπή Καλοκαίρι Στο Νότο. Ακόμα και αν δεν είστε φαν του Survivor – ούτε εγώ είμαι – θα το απολαύσετε. Καλό καλοκαίρι!

Ο σεισμός του ’99

Σήμερα φτιάχνοντας το πρωινό καφεδάκι, μια ραδιοφωνική εκπομπή τύπου “σαν σήμερα” με χτύπησε κατακέφαλα αναφέροντας το σεισμό του 1999 στην Αθήνα. Δεν ξέρω γιατί αντέδρασα με τόση ευαισθησία, είχα χρόνια να το σκεφτώ, είπα να γράψω τη δική μου εμπειρία. Όσοι ψάχνετε για πόστ τύπου “καλό φθινόπωτο μπλα μπλα…” έπεται συνέχεια!

Είχα πριν από λίγο επιστρέψει από το ΕΜΠ, από εξετάσεις στο μάθημα “Φυσική – Κυματική – Ταλαντώσεις”. Καλό εεε; Ετοιμαζόμουν για ένα ντουζάκι και βγαίνοντας στο διάδρομο του πατρικού μου σπιτιού, στο Ίλιον Αττικής, βρέθηκα μαζί με την αδερφή και τον πατέρα μου. Όταν άρχισε ο σεισμός, σαστίσαμε! Το κούνημα ήταν συγκλονιστικό αλλά και ο θόρυβος φρικτός. Η πρώτη μου σκέψη ήταν για τον πρόσφατο σεισμό στην Τουρκία, “αμάν, οι καημένοι τι έζησαν…”. Πεταχτήκαμε στην αυλή, τι ανακούφιση να μένεις σε μονοκατοικία! Στο καπάκι ο δεύτερος μετασεισμός… Φωνές, αντάρα, κόσμος στο δρόμο, κλάματα και γέλια από κάποιους θαρραλέους. Το πιο δραματικό σκηνικό ήταν η σύζυγος του παραπληγικού γείτονα του οποίου το σπίτι είχε πάθει πολύ σοβαρές ζημιές (αργότερα κατεδαφίστηκε) που καλούσε σε βοήθεια μιας και δεν μπορούσε να μετακινήσει τον ασθενή. Μετά από λίγο, δυο θαρραλέα παιδιά από τη γειτονιά, με γρήγορες κινήσεις έβγαλαν τον ασθενή με το στρώμα και τον τοποθέτησαν προσωρινά σε αυτοκίνητο τύπου βαν όπου παρέμεινε για αρκετές ημέρες. Θάρρος και φιλότιμο, Ελλάς το μεγαλείο σου…

Εκτός από το φόβο και την απόγνωση που ακολουθεί μια φυσική καταστροφή, υπάρχουν τα ξεσπάσματα γέλιου κάποιων αλλά και τα ευτράπελα, σαν μια ακτίδα ανακούφισης πάνω στην κρίση. Ο πατέρας μου, ατάραχος και ελάχιστα λεπτά μετά το μεγάλο σεισμό, μπήκε να επιθεωρήσει το σπίτι και αφού τα τσεκάρισε όλα, έβαλε στη θέση της και μια ογκώδη οθόνη 14 ιντσών του υπολογιστή μας, η οποία ήταν λίγα εκατοστά πριν τη μοιραία… τούμπα! Ο μακαρίτης σήμερα κύριος Τ., πετάχτηκε στο γειτονικό ψιλικατζίδικο, λίγο μετά το τρελό κούνημα, πήρε μια σακούλα πράσινες μπύρες και φώναζε στον πατέρα μου “Εεεε κυρ Μ., θέλεις πράσινο τσάι;” Μια γειτόνισσα, κατέβηκε τρέχοντας τη σκάλα του πρώτου ορόφου, με το νεογέννητο μωρό της αγκαλιά. Γείτονας της άνοιξε το πολυτελές αυτοκίνητό του και τον κλιματισμό, κάνοντας χαριτωμένα κολακευτικά σχόλια για το ιδιαίτερα μοδάτο και κομψό νυχτικό της σύνολο.

Για τη μητέρα μου, Ο Θεός οικονόμησε έτσι ώστε να δεχθεί το πρώτο σεισμικό κύμα μέσα σε ένα λεωφορείο Icarus μιας και επέστρεφε από τη δουλειά της. Το δεύτερο σεισμό τον ένιωσε αφού κατέβηκε στη στάση του λεωφορείου. Θυμάμαι σαν τώρα να έρχεται από την άκρη του δρόμου, κλαίγοντας και παρατηρώντας σαστισμένη τις εμφανείς υλικές ζημιές στη γειτονιά μας και τον αναστατωμένο κόσμο. Κρατούσε σαν χαμένη μια σακούλα με λαχταριστά προφιτερόλ, ειδική παραγγελία από το ζαχαροπλαστείο για μας και τον πατέρα μου.

Μια βραδιά κοιμηθήκαμε στρωματσάδα στην αυλή μιας και το σπίτι μας δεν έπαθε απολύτως τίποτα. Μονοκατοικία, οπλισμένη με σκυρόδεμα για τρεις ορόφους και με την υπερβολή του πατέρα μου που φώναζε στον μηχανικό “βάλε σίδερα, εγώ πληρώνω”. Όταν ήρθαν οι μηχανικοί για έλεγχο, έτριβαν τα μάτια τους. Έψαχναν από δω, από κει, δεν μπορούσαν να το πιστέψουν. Ζήτησαν να επισκεφθούν το μπάνιο, εδώ τουλάχιστον μπορούσαν να κάνουν την ανάγκη τους χωρίς φόβο να τους πέσει το ταβάνι στο κεφάλι… Τι να το κάνεις το ιταλικό πλακάκι, μας έλεγαν, άμα το σπίτι είναι χτισμένο σαν παλάτι στην άμμο!

Για πολύ καιρό είχα φόβο και στους μετασεισμούς πεταγόμουν σαν ελατήριο. Τα νέα για τις καταρρεύσεις και τους θανάτους ήταν συγκλονιστικά. Δεν ξέρω τελικά αν πήγε κανείς φυλακή, στο Ελλαδιστάν οι αμαρτίες παραγράφονται. Κάποιοι έδειξαν την ανθρωπιά τους, κάποιοι άλλοι στήνονταν στην ουρά να πάρουν το φαγητό των σεισμόπληκτων. Έφαγα πρώτη φορά κονσέρβα μουσακά και κεφτεδάκια! Μας τα κερνούσε μια γειτόνισσα που ήταν σε σκηνή μιας και εκείνη μαγείρευε στο κουζινάκι του μισοκατεστραμμένου της σπιτιού. Ξαδέρφια με νεογέννητο μωράκι που έμεναν σε πολυκατοικία στο κέντρο της Αθήνας, ήρθαν επίσκεψη, μιας και όπως είπα μέναμε σε μονοκατοικία με κήπο. Με τον πρώτο μετασεισμό συνειδητοποίησαν έντρομοι, ότι είχαν έρθει πολύ κοντά στο επίκεντρο.

Μια προσευχή για τους ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους, τα αγαπημένα τους πρόσωπα και τα σπίτια που με κόπο είχαν φτιάξει. Στην Ελλάδα του Εγκέλαδου, ας παίρνουμε τα μέτρα μας για να μην ξαναγίνει τέτοιο κακό.

Δύο Παριανά πανηγύρια

Αγία Άννα Πάνδροσος Παροικιά Πάρος

Αγία Άννα, Πάνδροσος, Παροικιά, Πάρος

Ιερά Μονή Λογγοβάρδας Πάρος θαύμα διάσωσης παριανών αιχμαλώτων κατοχή

Ιερά Μονή Λογγοβάρδας, Πάρος. Εορτασμός της θαυματουργικής διάσωσης των 125 παριανών αιχμαλώτων κατά τη γερμανική κατοχή.

Ιερά Μονή Λογγοβάρδας Πάρος

Ιερά Μονή Λογγοβάρδας, Πάρος. Είσοδος του μοναστηριού.

Σαράντα

Σαράντα σήμερα επίσημα, ημέρα ορόσημο και είπα να ποστάρω εδώ και να σνομπάρω το βιβλίο με τις φάτσες… Δύο εικοσάρες όπως είπε η τσαχπίνα Ρίτα ή μισή ογδοντάρα όπως σχολίασε μια άλλη φίλη; Ιδού η απορία! Τρελή σαραντάρα μπορεί να μην είμαι αλλά δεν μπορώ να μην ενσωματώσω μια από τις πιο αγαπημένες ταινίες της Ρένας Βλαχοπούλου.

Φωτογραφία via http://www.classicgreekcinema.com/mia-trelli-trelli-sarantara/

Φωτογραφία via classicgreekcinema

Έχει μια αύρα η μέρα, πώς να το κάνουμε, ένα κέφι, μια τσαχπινιά και κάπου στο βάθος μια αδιόρατη αγωνία. Σας φιλώ κατάμουτρα, να ζήσω να με χαίρεστε (!!!) και σε άλλα με καλό!