Διακοπές στην… κουζίνα!

Διακοπές σημαίνουν ξεκούραση, σωστά;

Όλα είναι σχετικά και ο καθένας ξεκουράζεται με τον δικό του τρόπο! Αν παραθερίζει κανείς σε κάποιο κατάλυμα, όπου οι διατροφικές ανάγκες καλύπτονται, υπάρχει η δυνατότητα αποχής από την προετοιμασία των γευμάτων, τα ψώνια για τις απαραίτητες προμήθειες και φυσικά, το πιο μπελαλίδικο απ’ όλα, τη λάντζα και το συμμάζεμα της κουζίνας. Υπάρχει βέβαια και το σπίτι στο χωριό, η υβριδική περίπτωση όπου τρως πρωινό και κάποια εύκολα γεύματα και επιλέγεις ταβέρνες και εστιατόρια στην ευρύτερη περιοχή, για ευκολία αλλά και γευστική απόλαυση. Στην Ελλάδα της κρίσης βέβαια, ευτυχώς υπάρχει και το σουβλάκι, για να μπορεί ο ταλαίπωρος κάτοικος της Μπανανίας να παρηγορείται γευστικά χωρίς να ξεπαραδιάζεται.

παραδοσιακά λαδερά γεμιστά

Γεμιστά λαδερά στην κουζίνα της Πάρου. Εδώ μπορεί το μαγειρείο είναι αστικό, το ταψί όμως είναι vintage!

Στο χωριό του πατέρα μου, μας επισκέπτεται σχεδόν κάθε χρόνο, μια καλή γειτόνισσα με κήπο και κοτούλες, προσφέροντας μας τρυφερά βλίτα με κολοκυθάκια, ντοματούλες και φυσικά κανένα αυγουλάκι για τα πιτσιρίκια. Ρωτάει πάντα, “Μαγερεύγεις;;;” για να είναι σίγουρη ότι η σακούλα με τα χόρτα θα γίνει φαγητό και όχι λίπασμα στον κήπο! Πες το τρέλα, πες το οικονομία, η παραμονή μας στο χωριό είναι συνδεδεμένη με την κρητική κουζίνα και την αναβίωση κάποιων συνταγών, τις οποίες δεν εκτελούμε συχνά στην Αθήνα, ελλείψει υλικών αλλά και χρόνου. Η παλιά πέτρινη κουζίνα με τις υποτυπώδεις ανέσεις, έχει και αυτή τη χάρη της, είναι λίγο σαν να δραπετεύεις στο παρελθόν. Αν και κάποιες φορές, δίπλα στα βλήτα, τις φασόλες και τις μπάμιες, το λάπτοπ έχει και αυτό την παρουσία του, για κάποια εργασία απαραίτητη εξ’ αποστάσεως, αυτό μας εξασφαλίζει διακοπές σε μεγαλύτερη διάρκεια, μακριά από το άστυ.

Αρνάκι φουριάρικο του βοσκού, με πατατούλες στο φούρνο.

Τα φασολάκια και οι μπάμιες είναι φρέσκα και όχι κατεψυγμένα, η σαλάτα έχει ατζούρι και αβοκάντο και τρυφερό κολοκυθάκι, η παχουλή κότα δίνει πλούσιο ζωμό για πιλαφάκι και το ντόπιο αρνάκι σου γαργαλάει τη μύτη καθώς ψήνεται στο φούρνο ή την κατσαρόλα. Είναι και το χανιώτικο κολοκυθομπούρεκο, η πρόχειρη μπουγάτσα με μυζήθρα και φύλλο κρούστας, τα τηγανητά μυζηθροπιτάκια, οι κολοκυθανθοί και φυσικά τα λαδερά γεμιστά.

Πιλαφάκι κρητικό και τα τρυφερά βλίτα της κυρά Βασιλικώς

Μυζηθροπιτάκια, προετοιμασία.

Τελικά για ποια ξεκούραση μου λες, που είναι το αραλίκι και η χαλάρωση; Όλα είναι σχετικά! Αν σε ξεκουράζει η διαδικασία, αν βλέπεις κάτι δημιουργικό και ζεστό στο τσουκάλι σου, ακόμα και το μαγείρεμα είναι μια μορφή ξεκούρασης. Μακριά από το τρελό πρόγραμμα της πρωτεύουσας, έχεις τη δυνατότητα να μαστορέψεις κάτι ξεχωριστό, με γεύσεις και αρώματα ιδιαίτερα, κάτι που αφήνει μια όμορφη αίσθηση στους οικείους σου, μικρούς και μεγάλους.

Εργασία και χαρά… στο χωριό!

Τα τελευταία χρόνια, έχω την δυνατότητα να μεταφέρω την έδρα της εργασίας μου στο χωριό κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Αυτό έχει τις ομορφιές του αλλά και τις δυσκολίες του, σου το λέω εκ πείρας, δεν είναι παίξε-γέλασε! Είπα λοιπόν να μοιραστώ την εμπειρία μου με τους αναγνώστες της φιλόξενης πύλης Sheblogs.eu στο άρθρο Εργασία με υπολογιστή στο χωριό ή το εξοχικό το καλοκαίρι. Η έμπνευση για το άρθρο ήταν … μια προέκταση USB που χρησιμοποιώ για το στικάκι 3G και ένας γρύλος που είχε γαντζωθεί πάνω του και δεν έλεγε να ξεκολλήσει. Σκέφτηκα πόσα απρόοπτα και αστεία έχω αντιμετωπίσει τα τελευταία χρόνια της εξ’ αποστάσεως εργασίας μου και ότι θα ήταν καλή ιδέα να τα μοιραστώ και με άλλους που σκοπεύουν να κάνουν κάτι παρόμοιο.

Μη βιαστείς να ζηλέψεις τη γνωστή σου που παραθερίζει σε χωριό της Κρήτης, κάνει τα μπανάκια της και τρώει τα πιλαφάκια της! Η εργασία εκτός έδρας δεν είναι για όλους, έχει απρόοπτα και χρειάζεται οργάνωση για να μην σου βγει ξινή η εμπειρία, των διακοπών αλλά και της εργασίας.

Θυμάμαι ότι την πρώτη χρονιά που εργάστηκα στο χωριό με σύνδεση 3G, έντρομη συνειδητοποίησα ότι η ταχύτητα του δικτύου υποβαθμιζόταν φρικτά μέσα στο παλιό πετρόχτιστο σπίτι μας και πως μια λύση ήταν ή να δουλεύω στην αυλή (κάτι που ήταν αδύνατο εκτός από τις πολύ πρωινές ώρες) ή να χρησιμοποιήσω ένα καλώδιο USB σαν προέκταση για το στικάκι μου έτσι ώστε εγώ να είμαι μέσα και το στικάκι-κεραία να είναι κρεμασμένο έξω και να πιάνει καλύτερα.

Τι αναγκάζεται να κάνει ο άνθρωπος για να μπει στο ίντερνετ!!!

Ρίξτε μια ματιά και στο Sheblogs.eu θα βρείτε πολλά και ποιοτικά άρθρα με πρωτότυπο περιεχόμενο για χειροτεχνίες, μαγειρική, κηπουρική και πολλά άλλα.

Κρητικό Σερβάιβο

Χοχλιοί μπουμπουριστοί τσάλεντζ αξέπτεντ, για να γελάσει και το κάθε πικραμενάτσι! Από την Παγκρήτια ραδιοφωνική εκπομπή Καλοκαίρι Στο Νότο. Ακόμα και αν δεν είστε φαν του Survivor – ούτε εγώ είμαι – θα το απολαύσετε. Καλό καλοκαίρι!

Με τη δύναμη του μυαλού…

Αυτό το post θα μπορούσε να έχει τον τίτλο “Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια.” ή “Ουκ εν τω πολλώ το ευ” ή πιο πεζά… “Που να γράφω τώρα, πάω να φτιάξω ένα lego…”.

Μελετώντας τα τεστ του γιου από το σχολείο, πέτυχα μια ερώτηση ιστορίας με δύο σκέλη. Πόσο στρατό είχε ο Μιλτιάδης και με ποιο σχέδιο κατάφερε να πάρει τη νίκη; Το τέκνο θυμόταν το πλήθος των στρατιωτών, όσο για το δεύτερο ερώτημα… η απάντηση ήταν “με τη δύναμη του μυαλού του”. Λακωνικά πράματα, όχι περικοκλάδες βρε παιδί μου, η δασκάλα περιμένει αναλύσεις αλλά πού…

Καλλιτεχνίες με Πολυμερικό Πηλό

Ο καλλιτέχνης κόλλησε και πάλι σε μια τέχνη που είχε για χρόνια στο περιθώριο. Μεταξύ δουλειάς, παιδιών και … δουλειάς, πλάθω και διάφορα πραγματάκια από πηλό fimo, πολυμερικό ή πολυμερή πηλό. Πλάθω, δίνω υφή, χρωματίζω με σκόνες και ακρυλικά, βάζω σε καλούπια και καστόνια και ότι μπορεί να φανταστείς. Φουρνίζω, γυαλίζω και voilà!

Με ενθουσιάζουν τα χρώματα, οι τεχνικές, τα διάφορα εργαλεία και παραφερνάλια και φυσικά το αποτέλεσμα. Μεγάλη μου αγάπη οι καρφίτσες που μοιάζουν με μικρά και ρομαντικά καδράκια που φοριούνται στο πέτο! Αντίδοτο στο στρες, στην κρίση, στην τρέλα των καιρών, η δημιουργικότητα διοχετεύεται και ο καλλιτέχνης ισορροπεί στο σχοινί του. Ελπίζω να σας αρέσουν και μην πυροβολείτε τον polymer-ίστα!

Ο σεισμός του ’99

Σήμερα φτιάχνοντας το πρωινό καφεδάκι, μια ραδιοφωνική εκπομπή τύπου “σαν σήμερα” με χτύπησε κατακέφαλα αναφέροντας το σεισμό του 1999 στην Αθήνα. Δεν ξέρω γιατί αντέδρασα με τόση ευαισθησία, είχα χρόνια να το σκεφτώ, είπα να γράψω τη δική μου εμπειρία. Όσοι ψάχνετε για πόστ τύπου “καλό φθινόπωτο μπλα μπλα…” έπεται συνέχεια!

Είχα πριν από λίγο επιστρέψει από το ΕΜΠ, από εξετάσεις στο μάθημα “Φυσική – Κυματική – Ταλαντώσεις”. Καλό εεε; Ετοιμαζόμουν για ένα ντουζάκι και βγαίνοντας στο διάδρομο του πατρικού μου σπιτιού, στο Ίλιον Αττικής, βρέθηκα μαζί με την αδερφή και τον πατέρα μου. Όταν άρχισε ο σεισμός, σαστίσαμε! Το κούνημα ήταν συγκλονιστικό αλλά και ο θόρυβος φρικτός. Η πρώτη μου σκέψη ήταν για τον πρόσφατο σεισμό στην Τουρκία, “αμάν, οι καημένοι τι έζησαν…”. Πεταχτήκαμε στην αυλή, τι ανακούφιση να μένεις σε μονοκατοικία! Στο καπάκι ο δεύτερος μετασεισμός… Φωνές, αντάρα, κόσμος στο δρόμο, κλάματα και γέλια από κάποιους θαρραλέους. Το πιο δραματικό σκηνικό ήταν η σύζυγος του παραπληγικού γείτονα του οποίου το σπίτι είχε πάθει πολύ σοβαρές ζημιές (αργότερα κατεδαφίστηκε) που καλούσε σε βοήθεια μιας και δεν μπορούσε να μετακινήσει τον ασθενή. Μετά από λίγο, δυο θαρραλέα παιδιά από τη γειτονιά, με γρήγορες κινήσεις έβγαλαν τον ασθενή με το στρώμα και τον τοποθέτησαν προσωρινά σε αυτοκίνητο τύπου βαν όπου παρέμεινε για αρκετές ημέρες. Θάρρος και φιλότιμο, Ελλάς το μεγαλείο σου…

Εκτός από το φόβο και την απόγνωση που ακολουθεί μια φυσική καταστροφή, υπάρχουν τα ξεσπάσματα γέλιου κάποιων αλλά και τα ευτράπελα, σαν μια ακτίδα ανακούφισης πάνω στην κρίση. Ο πατέρας μου, ατάραχος και ελάχιστα λεπτά μετά το μεγάλο σεισμό, μπήκε να επιθεωρήσει το σπίτι και αφού τα τσεκάρισε όλα, έβαλε στη θέση της και μια ογκώδη οθόνη 14 ιντσών του υπολογιστή μας, η οποία ήταν λίγα εκατοστά πριν τη μοιραία… τούμπα! Ο μακαρίτης σήμερα κύριος Τ., πετάχτηκε στο γειτονικό ψιλικατζίδικο, λίγο μετά το τρελό κούνημα, πήρε μια σακούλα πράσινες μπύρες και φώναζε στον πατέρα μου “Εεεε κυρ Μ., θέλεις πράσινο τσάι;” Μια γειτόνισσα, κατέβηκε τρέχοντας τη σκάλα του πρώτου ορόφου, με το νεογέννητο μωρό της αγκαλιά. Γείτονας της άνοιξε το πολυτελές αυτοκίνητό του και τον κλιματισμό, κάνοντας χαριτωμένα κολακευτικά σχόλια για το ιδιαίτερα μοδάτο και κομψό νυχτικό της σύνολο.

Για τη μητέρα μου, Ο Θεός οικονόμησε έτσι ώστε να δεχθεί το πρώτο σεισμικό κύμα μέσα σε ένα λεωφορείο Icarus μιας και επέστρεφε από τη δουλειά της. Το δεύτερο σεισμό τον ένιωσε αφού κατέβηκε στη στάση του λεωφορείου. Θυμάμαι σαν τώρα να έρχεται από την άκρη του δρόμου, κλαίγοντας και παρατηρώντας σαστισμένη τις εμφανείς υλικές ζημιές στη γειτονιά μας και τον αναστατωμένο κόσμο. Κρατούσε σαν χαμένη μια σακούλα με λαχταριστά προφιτερόλ, ειδική παραγγελία από το ζαχαροπλαστείο για μας και τον πατέρα μου.

Μια βραδιά κοιμηθήκαμε στρωματσάδα στην αυλή μιας και το σπίτι μας δεν έπαθε απολύτως τίποτα. Μονοκατοικία, οπλισμένη με σκυρόδεμα για τρεις ορόφους και με την υπερβολή του πατέρα μου που φώναζε στον μηχανικό “βάλε σίδερα, εγώ πληρώνω”. Όταν ήρθαν οι μηχανικοί για έλεγχο, έτριβαν τα μάτια τους. Έψαχναν από δω, από κει, δεν μπορούσαν να το πιστέψουν. Ζήτησαν να επισκεφθούν το μπάνιο, εδώ τουλάχιστον μπορούσαν να κάνουν την ανάγκη τους χωρίς φόβο να τους πέσει το ταβάνι στο κεφάλι… Τι να το κάνεις το ιταλικό πλακάκι, μας έλεγαν, άμα το σπίτι είναι χτισμένο σαν παλάτι στην άμμο!

Για πολύ καιρό είχα φόβο και στους μετασεισμούς πεταγόμουν σαν ελατήριο. Τα νέα για τις καταρρεύσεις και τους θανάτους ήταν συγκλονιστικά. Δεν ξέρω τελικά αν πήγε κανείς φυλακή, στο Ελλαδιστάν οι αμαρτίες παραγράφονται. Κάποιοι έδειξαν την ανθρωπιά τους, κάποιοι άλλοι στήνονταν στην ουρά να πάρουν το φαγητό των σεισμόπληκτων. Έφαγα πρώτη φορά κονσέρβα μουσακά και κεφτεδάκια! Μας τα κερνούσε μια γειτόνισσα που ήταν σε σκηνή μιας και εκείνη μαγείρευε στο κουζινάκι του μισοκατεστραμμένου της σπιτιού. Ξαδέρφια με νεογέννητο μωράκι που έμεναν σε πολυκατοικία στο κέντρο της Αθήνας, ήρθαν επίσκεψη, μιας και όπως είπα μέναμε σε μονοκατοικία με κήπο. Με τον πρώτο μετασεισμό συνειδητοποίησαν έντρομοι, ότι είχαν έρθει πολύ κοντά στο επίκεντρο.

Μια προσευχή για τους ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους, τα αγαπημένα τους πρόσωπα και τα σπίτια που με κόπο είχαν φτιάξει. Στην Ελλάδα του Εγκέλαδου, ας παίρνουμε τα μέτρα μας για να μην ξαναγίνει τέτοιο κακό.

Δύο Παριανά πανηγύρια

Αγία Άννα Πάνδροσος Παροικιά Πάρος

Αγία Άννα, Πάνδροσος, Παροικιά, Πάρος

Ιερά Μονή Λογγοβάρδας Πάρος θαύμα διάσωσης παριανών αιχμαλώτων κατοχή

Ιερά Μονή Λογγοβάρδας, Πάρος. Εορτασμός της θαυματουργικής διάσωσης των 125 παριανών αιχμαλώτων κατά τη γερμανική κατοχή.

Ιερά Μονή Λογγοβάρδας Πάρος

Ιερά Μονή Λογγοβάρδας, Πάρος. Είσοδος του μοναστηριού.

Σαράντα

Σαράντα σήμερα επίσημα, ημέρα ορόσημο και είπα να ποστάρω εδώ και να σνομπάρω το βιβλίο με τις φάτσες… Δύο εικοσάρες όπως είπε η τσαχπίνα Ρίτα ή μισή ογδοντάρα όπως σχολίασε μια άλλη φίλη; Ιδού η απορία! Τρελή σαραντάρα μπορεί να μην είμαι αλλά δεν μπορώ να μην ενσωματώσω μια από τις πιο αγαπημένες ταινίες της Ρένας Βλαχοπούλου.

Φωτογραφία via http://www.classicgreekcinema.com/mia-trelli-trelli-sarantara/

Φωτογραφία via classicgreekcinema

Έχει μια αύρα η μέρα, πώς να το κάνουμε, ένα κέφι, μια τσαχπινιά και κάπου στο βάθος μια αδιόρατη αγωνία. Σας φιλώ κατάμουτρα, να ζήσω να με χαίρεστε (!!!) και σε άλλα με καλό!

 

Σαρακοστή, η μεγάλη!

Καλή Σαρακοστή είπαμε, δεν είπαμε! Καλό στάδιο (των αρετών όχι το Καραϊσκάκη) και με το καλό να φτάσουμε στο Πάσχα.

Αφορμή για ετούτο το πόστ είναι ένα άρθρο που μου σερβιρίστικε ως προτεινόμενο και κέρδισε την προσοχή μου. Αν και δεν διακατέχεται από θρησκευτικότητα, είναι ειλικρινές, καλοπροαίρετο και αποδίδει τα εύσημα σε όσους προσπαθούν να βάλουν φρένο στις επιθυμίες της κοιλιάς.

Δεν είναι πια ξενέρωτο να νηστεύει κανείς. Για την ακρίβεια ποτέ δεν ήταν, αλλά δεν ξέρω γιατί είχαμε αυτήν την αντίληψη για αυτούς που το κάνουν.

Καλό είναι να αναγνωρίζει κάποιος την αξία της προσπάθειας για εγκράτεια, ακόμα και αν δεν βρίσκει άλλο σκοπό σε αυτή πέρα από την αποτοξίνωση. Αν μη τι άλλο, μην το παίζεις μάγκας με τη συνήθεια του άλλου, φάε το κοψίδι σου και άσε τον άλλο να φάει δίπλα σου σκέτες πατάτες τηγανητές χωρίς να αισθάνεται σαν το Alien!

Εμείς οι ‘επαναστάτες’ επιμένουμε να τρώμε κρέας, ακόμα και την Μεγάλη Παρασκευή. Με αποτέλεσμα την Κυριακή του Πάσχα να μην αισθανόμαστε καμία διαφορά.

Η συγγραφέας αναφέρεται στην γευστική διαφορά, κάτι που δεν μπορούσα να χωνέψω με τίποτα όταν οι συνάδελφοι στο γραφείο έτρωγαν μπριζόλα τη μεγάλη Πέμπτη. Ακόμα και φολκλορικά αν το δει κανείς, το να απέχεις λίγες μέρες τουλάχιστον από τα κρεατικά είναι μέρος της γιορτής!

λαδένια νηστίσιμη πίτα

Φτιάξε μια νηστίσιμη Λαδένια, τώρα που οι ντομάτες θα νοστιμίσουν.

Για να κλείσω την αναφορά μου στην νηστεία, θα ήθελα να κάνω ένα τελευταίο σχόλιο. Είναι αλήθεια ότι τα τελευταία χρόνια, εμείς οι αμετανόητοι ρομαντικοί θρησκευάμενοι (ρουφάμε πολύ από το όπιο του λαού) χρησιμοποιούμε διάφορα κόλπα για να την κάνουμε πιο ανεκτή. Σόγια, τυρί φυτικό, υποκατάστατα γάλακτος από φυτικές πηγές, πατατόπιτες, ελιόπιτες και διάφορα άλλα μεζεκλίκια, για να την παλέψουμε και για να τρατάρουμε τους γνωστούς και φίλους επισκέπτες σε καιρό νηστείας. Ακόμα και αν βάλεις όλα αυτά στο διαιτολόγιο σου, ακόμα και αν τρως γαρίδες και καλαμαράκια συχνά, μετά από λίγες ημέρες η λόρδα σε κόβει, η λαιμαργία σε παιδεύει με αποκορύφωμα τη Μεγάλη Εβδομάδα που δεν θέλεις να βλέπεις τίποτα μπροστά σου και απλά τρως από συνήθεια. Αυτά για τους έξω απ’ το χορό και για τους ταπεινολογούντες νηστεύσαντες που θεωρούν τον αγώνα τον υπολοίπων ως παιδική χαρά. Για να μην ξεχάσω, ορίστε και το άρθρο, Η νηστεία είναι μαγκιά, δεν είναι αυτοταπείνωση. Καλή Σαρακοστή σε όλους!