Έλα άντε παιδιά ξυπνίστε σχολείο

Αχ αυτή η μαμά μας, όλο μας κυνηγάει με παράλογες απαιτήσεις! Ξύπνα για σχολείο, πλύνε τα χέρια σου ΤΩΡΑ, φάε επιτέλους το μπιφτέκι σου, μην φωνάζεις μέσα στα αυτιά μου, μάζεψε τα lego από το πάτωμα. Αμάν πια, θα σου γράψουμε “ίμαντεν” μαμά (αυτό είναι μια μεγάλη ιστορία, κάτι σαν την μαύρη λίστα των παιδιών…). Μην με ξυπνάς μαμά, ονειρεύομαι ένα διαμάντι, είμαι στην πριγκιπική μου κουκέτα, με τα πέπλα και τα όμορφα σκεπάσματα και εσύ με σκουντάς για να πάω να μάθω τα ευρώ και τα λεπτά (πάαααλι!!!). Τουλάχιστον έχει και η μαμά έναν βασιλικό αέρα… κάτι είναι και αυτό!

Η μαμά ξυπνάει τα παιδιά

Λεπτομέρεια από ζωγραφιά της Άννας

 

Σκέψεις και προβληματισμοί πάνω στον φυσικό τοκετό και το μητρικό θηλασμό – Μέρος (2)

Η ανάρτηση αυτή είναι η δεύτερη μιας σειράς με θέμα το φυσικό τοκετό και το θηλασμό, με αφορμή άρθρο που δημοσιεύθηκε στην αμερικάνικη έκδοση του περιοδικού του lllusa.org. Την αρχική ανάρτηση μπορείτε να βρείτε εδώ. Ακολουθεί η συνέχεια από το άρθρο και κάποια σχόλια.Τα πράγματα, όμως, δεν έγιναν έτσι.

Η εγκυμοσύνη μου ήταν τέλεια. Ο τοκετός δεν είχε καθόλου επιπλοκές αλλά το μωρό μου παρουσίασε αναπνευστική δυσχέρεια. Δεν πήρε αρκετό οξυγόνο τα πρώτα λεπτά, γεγονός που οδήγησε σε μερική μόνιμη εγκεφαλική βλάβη. Οι λεπτομέρειες δεν έχουν τόσο μεγάλη σημασία, σημασία έχει που κοιτούσα τη μικρή μου στη Μονάδα Εντατικής Νοσηλείας Νεογνών να κρατιέται μετά βίας στη ζωή και μέσα μου θρηνούσα για τόσα πολλά πράγματα, ένα από τα οποία ήταν και ο θηλασμός που ενδεχομένως να μην πρόσφερα ποτέ στο παιδί μου. Ουσιαστικά, στην αρχή τα πράγματα έδειχναν ότι θα ήταν πολλά τα όσα δεν θα κατάφερνα να κάνω με το παιδί μου και ο θηλασμός δεν ήταν από τα πρώτα σε σπουδαιότητα. Ωστόσο, όταν περνούσα ατελείωτες ώρες στο νοσοκομείο, δεν έχανα την πίστη μου και αντλούσα το γάλα μου με θήλαστρο, ακόμα και αν ήταν ελάχιστο τις πρώτες φορές. Θυμάμαι που έδινα περήφανη το μπουκαλάκι μου στη μαία κάθε τρεις ώρες, απολαμβάνοντας τους επαίνους της και την κατάπληξή της για την ποσότητα που κατάφερνα να αντλήσω, παρόλο που εγώ πίστευα ότι θα έπρεπε να έχω ακόμα περισσότερο από τη μια σταλιά που έβγαζα! Μου επαναλάμβαναν συνεχώς ότι κρατούσαν και την τελευταία σταγόνα από το γάλα μου επειδή θα ήταν βάλσαμο για το μωρό μου μόλις ξεκινούσε να τρώει.

Photoxpress_2559849_ret

Η ημέρα που άρχισα να έχω κανονικό γάλα ήταν και η ημέρα που είπα αντίο στο παιδί μου. Μας είπαν ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να αναπνεύσει μόνη της και έτσι πήραμε τη φρικτή απόφαση να την αποσυνδέσουμε από τη συσκευή που την υποστήριζε και να την αποχαιρετίσουμε. Εκείνη όμως πάλεψε, φάνηκε δυνατή και δεν ήταν έτοιμη να μας αφήσει. Δεν μπορούσαμε να το πιστέψουμε όταν ύστερα από μερικές ημέρες αρχίσαμε να σκεφτόμαστε ότι θα μπορούσαμε να την πάρουμε στο σπίτι μαζί μας! Ευχαριστούσαμε την τύχη μας. Μάθαμε πώς να τοποθετούμε τον ρινογαστρικό καθετήρα που την έτρεφε (μέσα από τη μύτη της και έως το στομάχι) επειδή δεν μπορούσε να θηλάσει και να καταπιεί, ούτε να αντιδράσει σε περίπτωση που πνιγόταν και πήραμε μαζί μας στο σπίτι δύο γεμάτες κούτες με το γάλα που είχα αντλήσει. Μας είπαν ότι μάλλον δεν θα ζούσε περισσότερο από μία εβδομάδα και ότι θα μπορούσαμε να μην την ταΐζουμε καν αν το επιθυμούσαμε. Προσωπικά είχα τέτοια απέχθεια για τον καθετήρα που δεν διαφώνησα. Ακούγεται φρικτό να το λέει κανείς αλλά τα νεφρά της δεν λειτουργούσαν, δεν είχε καμία εγκεφαλική δραστηριότητα ή είχε έστω ελάχιστη και μας είπαν ότι επρόκειτο να πεθάνει ούτως ή άλλως. Ο άντρας μου, μου είπε να κάνουμε κουράγιο και σύντομα αρχίσαμε να βλέπουμε βελτίωση. Συνεχίζεται…

Σε αυτό το σημείο η ιστορία μας παίρνει διαφορετική τροπή από αυτή που θα περιμέναμε. Οι περισσότεροι αναγνώστες θα περίμεναν μια εξέλιξη αναμενόμενη για ένα έντυπο σαν της La Leche League, με μια περιγραφή υποστηρικτική για τον φυσιολογικό τοκετό στο σπίτι και την ομαλή έναρξη του μητρικού θηλασμού. Ιδανικά όλα θα τελείωναν καλά, στη ζεστασιά του σπιτιού, χωρίς υποκλυσμούς, ευπρεπισμούς, φάρμακα, περινεοτομή και ιατρικά παραφερνάλια! Μπορεί να πει κανείς αναφερόμενος στο το θλιβερό αποτέλεσμα για το βρέφος και τους γονείς του ότι είναι ακόμα ένα στατιστικό γεγονός και ότι ατυχήματα κατά τη διάρκεια του τοκετού συμβαίνουν και στα νοσοκομεία οπότε δεν υπάρχει λόγος να εξάγουμε αρνητικά συμπεράσματα για τον τόπο και τις συνθήκες της γέννας. Για τους γονείς αυτούς όμως, δεν υπάρχει στατιστική, ενδεχόμενα και πιθανότητες, μόνο μια σκληρή αλήθεια με την οποία θα πρέπει να ζήσουν για μια ολόκληρη ζωή.

Δεν δίνονται και πολλές λεπτομέρειες για την εξέλιξη που είχε η γέννα αυτής της γυναίκας. Φαντάζει βέβαια παράξενο το συμπέρασμα “… ο τοκετός δεν είχε καθόλου επιπλοκές αλλά το μωρό μου παρουσίασε αναπνευστική δυσχέρεια.” Συμβαίνει αρκετά συχνά να ακούμε περιγραφές από νοσοκομειακούς τοκετούς όπως “… ξεκινήσαμε καλά αλλά καθώς ο τοκετός προχωρούσε οι παλμοί του μωρού έπεφταν και κάναμε επείγουσα καισαρική τομή…”. Φαντάζομαι το σκηνικό όπου η φίλη μιας φίλης της μητέρας, περιγράφει το γεγονός σε κάποιο γονεϊκό φόρουμ και ακολουθούν σχόλια του τύπου “οι γιατροί κάνουν καισαρικές για πλάκα, η επισκληρίδιος έχει παρενέργειες, ο γιατρός δεν είχε υπομονή, η μητέρα δεν πίστεψε στις δυνάμεις της, το μωρό θα δυσκολευτεί να θηλάσει και να δεθεί συναισθηματικά με τη μητέρα του, δεν πειράζει που απέτυχε να γεννήσει γιατί υπάρχει και το vbac και άλλα πολλά … “. Ξεχνάμε βέβαια πως η μητέρα που γεννάει συνήθως με αυτό τον τρόπο έχει στα χέρια της ένα γερό μωρό και πως παρά την ταλαιπωρία της καισαρικής, με σωστή υποστήριξη από το περιβάλλον της, μπορεί να φροντίσει και να θηλάσει το μωρό της χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα. Παρόλα αυτά, σε κάποιες περιπτώσεις η μητέρα επικεντρώνεται στην αποτυχία (του φυσικού τοκετού) και ξεχνάει την μεγάλη επιτυχία (ένα υγιέστατο μωρό). Σε αυτό το σημείο έχω να καταθέσω την προσωπική μου εμπειρία, όπου γεννώντας το γιό μου με επείγουσα καισαρική αισθάνθηκα αρχικά απελπισία και απογοήτευση, συγκρίνοντας την κατάστασή μου (αναισθησία, χειρουργείο, καθετήρες και σωληνάκια…) με αυτή του πρώτου τοκετού κατά τον οποίο γέννησα εύκολα, χωρίς επισκληρίδιο και μόνο με δύο εξωθήσεις το μωρό μου! Σχετικά σύντομα συνειδητοποίησα ότι η αντίδρασή μου ήταν σε μεγάλο ποσοστό αποτέλεσμα όχι μόνο συναισθηματικής φόρτισης και γυναικείων ορμονών αλλά και προϊόν μιας αντίληψης που είχα διαμορφώσει διαβάζοντας βιβλία και κείμενα με μεγάλη έμφαση στη διαδικασία και την μοναδική εμπειρία του απόλυτα φυσικού τοκετού.

Η αντίδραση στον σύγχρονα διαμορφωμένο νοσοκομειακό τοκετό, είναι αποτέλεσμα της δράσης δυστυχώς αρκετών ειδικών του χώρου της υγείας που μετατρέπουν τον τοκετό σε ακριβή κονσέρβα, χωρίς κανένα σεβασμό στη μητέρα και το σώμα της. Το σημαντικό κατά τη γνώμη μου είναι η αντίδραση αυτή να μην έχει το χαρακτήρα εφηβικής επανάστασης αλλά γόνιμου προβληματισμού με καλά μελετημένες κινήσεις. Κλείνοντας, θα αναφερθώ με λύπη αλλά και θαυμασμό για τη μητέρα στην παρότρυνση των γιατρών να αφήσουν οι γονείς το βρέφος να λιμοκτονήσει χωρίς καμιά ελπίδα και από την άλλη πλευρά στον αγώνα της μητέρας για την διατήρηση της γαλουχίας και της φροντίδας του μωρού της με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Δεν θα ξεχάσω τα συναισθήματά μου κατά την εξομολόγηση μιας ηλικιωμένη μητέρας, με ένα ενήλικο αγόρι με σύνδρομο Down, ότι είχε πάρει και εκείνη οδηγία από τους γιατρούς να αφήσει το νεογέννητο βρέφος να πεθάνει ενώ αυτή με κόπο και φροντίδα το τάϊζε γάλα με το σταγονόμετρο για να το κρατήσει στη ζωή. Είναι τόσο σκληρό κάποιες φορές το σύγχρονο σύστημα υγείας που σε σπρώχνει να τρέξεις μακριά από αυτό, χωρίς διάθεση και κουράγιο να αναζητήσεις καλύτερους εκπροσώπους του…

Σκέψεις και προβληματισμοί πάνω στον φυσικό τοκετό και το μητρικό θηλασμό – Μέρος (1)

Η ανάγνωση ενός άρθρου από την αμερικάνικη έκδοση του περιοδικού της La Leche League (lllusa.org) ήταν η αιτία για να γεμίσει ακόμα μια φορά το μυαλό μου από σκέψεις και προσωπικές εμπειρίες για τη σημασία του μητρικού θηλασμού και τις δυσκολίες του, για τον τοκετό και τα σημάδια που αφήνει στην ψυχή της γυναίκας αλλά και για την προσπάθεια για ενημέρωση και στροφή προς μια πιο φυσική αντιμετώπιση της γέννας ενός παιδιού. Χωρίς να είμαι ειδικός στο χώρο της υγείας και με γνώμονα τις προσωπικές μου εμπειρίες από τα δύο μου παιδιά για τον τοκετό και το θηλασμό, σκέφτηκα να κάνω κάποια σχόλια, παράλληλα με την παρουσίαση αυτής της συγκινητικής ιστορίας θηλασμού ενός πολύ ιδιαίτερου μωρού. Τη μετάφραση του άρθρου έκανε η φίλη και συνεργάτιδα Διόνα, γνωστή και ως mammaka και την ευχαριστώ πολύ για αυτό. Για την διευκόλυνση των αναγνωστών, αναφέρω ότι είμαι μηχανικός, με επιλογή μαθημάτων του κλάδου της βιοϊατρικής και διπλωματική εργασία με θέμα την ιατρική εικόνα. Έχω δύο παιδιά, το πρώτο γεννημένο φυσιολογικά (χωρίς επισκληρίδιο αναισθησία) και το δεύτερο με έκτακτη καισαρική τομή, γεννημένα και τα δύο σε ιδιωτικό μαιευτήριο της Αθήνας. Έχω μελετήσει αρκετά βιβλία, άρθρα καθώς και δημοσιευμένες προσωπικές εμπειρίες για τον μητρικό θηλασμό και το φυσικό τοκετό, καθώς και για τον τοκετό στο σπίτι (home birth), τον τοκετό χωρίς καθόλου ιατρική επίβλεψη (unassisted home birth) αλλά και τον φυσικό τοκετό μετά από καισαρική τομή (vaginal birth after cesarean ή όπως είναι πολύ γνωστό vbac). Όπως πολλές γυναίκες, έχω περάσει πολλές ώρες σε ιστοσελίδες και φόρουμ (ελληνικά και ξένα) αναζητώντας το καλύτερο για μένα και τα παιδιά μου, προσπαθώντας να κάνω πιο ενημερωμένες επιλογές, αναζητώντας όσο γίνεται πιο φυσικές μεθόδους και διαδικασίες. Αρκετά είπα για μένα, ακολουθεί το πρώτο τμήμα του άρθρου:


Από τον σωλήνα σίτισης στον θηλασμό

Όταν ανακάλυψα ότι είμαι έγκυος, ξεκίνησα αμέσως να ψάχνω τις επιλογές φυσικού τοκετού που υπήρχαν στην περιοχή μου. Δυστυχώς, το τελευταίο κέντρο τοκετού είχε κλείσει πριν μερικά χρόνια επειδή δεν υπήρχε ζήτηση και έτσι τα πράγματα έδειχναν ότι οι επιλογές που είχα ήταν ανάμεσα στη γέννα σε νοσοκομείο και τη γέννα στο σπίτι. Αποφασίσαμε να το τολμήσουμε και να επιλέξουμε τη γέννα στο σπίτι. Από τη στιγμή που το αποφασίσαμε, εξοικειώθηκα πολύ με την ιδέα και μέσα μου χαιρόμουν πραγματικά που θα γεννούσα στο σπίτι. Έλεγα σε όλους γεμάτη υπερηφάνεια ότι σκόπευα να γεννήσω το παιδί μου στο σπίτι και καυχιόμουν σχεδόν για το γεγονός ότι θα το έκανα χωρίς φάρμακα. Το σημαντικό, όμως, ήταν να είμαι προετοιμασμένη και για να είμαι προετοιμασμένη έπρεπε να ενημερωθώ. Ξεκινήσαμε μαθήματα τοκετού με μια εκπαιδεύτρια στην περιοχή μας, η οποία είχε γεννήσει δέκα παιδιά στο σπίτι της! Περιμέναμε ότι θα μαθαίναμε πώς να χαλαρώνουμε, πώς να αναπνέουμε και πώς να στηρίζουμε ο ένας τον άλλον. Αυτό που δεν περιμέναμε, ήταν ότι θα μαθαίναμε τόσα πολλά πράγματα για τον θηλασμό.

Photoxpress_4630503_ret

Γνώριζα ότι ο θηλασμός ήταν σημαντικός και πάντα είχα σκοπό να θηλάσω. Εκείνο που δεν γνώριζα όμως καθόλου, ήταν ότι ο θηλασμός είναι ολόκληρη τέχνη. Είδαμε βίντεο με τεχνικές τοποθέτησης στη θηλή, για τη συλλογή γάλατος χωρίς θήλαστρο και το πόσο σημαντικό είναι να μην δημιουργείται σύγχυση στο βρέφος με διαφορετικά είδη θηλής. Και καθώς πλησίαζε ο καιρός να γεννήσω την κόρη μου, όλο και ενθουσιαζόμουν που θα τη θήλαζα. Δεν έβλεπα τη στιγμή να την κρατήσω στην αγκαλιά μου, να την ακουμπήσω πάνω μου και να την κοιτάξω στα μάτια γνωρίζοντας ότι εγώ είμαι ό,τι χρειάζεται σε ολόκληρο τον κόσμο. Συνεχίζεται …

 

Μέχρι το σημείο αυτό, η ιστορία είναι οικεία για πολλές μητέρες που είναι οπαδοί του φυσικού τοκετού! Γεμάτη ενθουσιασμό και αποφασιστικότητα, η μέλλουσα μητέρα αναζητά έναν πιο φυσικό τρόπο να γεννήσει, ακόμα και μακριά από το νοσοκομειακό περιβάλλον αν χρειαστεί. Οι τυπικές ιατρικές διαδικασίες των σύγχρονων μαιευτηρίων φαντάζουν περιττές, ακόμα και ταπεινωτικές, οι μέθοδοι αναισθησίας σκοπό έχουν να στερήσουν τη μητέρα από την απόλυτη εμπειρία της εξόδου του βρέφους από τα σπλάχνα της (και να ανεβάσουν το κόστος της γέννας κατά μερικές εκατοντάδες ευρώ…) και ολόκληρο το σύμπαν συνωμοτεί εναντίον του μητρικού θηλασμού, με σκοπό να προωθηθούν τα υποκατάστατα μητρικού γάλακτος. Με όπλο την συστηματική ενημέρωση, η έγκυος γυναίκα προετοιμάζεται για να θηλάσει, μαθαίνοντας πως να αντιμετωπίζει ακόμα και τις πιο σπάνιες δυσκολίες που μπορούν να προκύψουν, προκειμένου να προσφέρει στο μωρό της το μαγικό ζωμό του Αστερίξ, το μητρικό γάλα! Πού βρίσκεται όμως η αλήθεια για όλα αυτά και που κρύβεται ο μύθος; Είναι τα πράγματα τόσο απλά ή μήπως το θέμα είναι πιο περίπλοκο; Ποια είναι η απάντηση στην προσπάθεια για μετατροπή του γυναικείου τοκετού σε “εργοστασιακή γραμμή παραγωγής”; Έπεται συνέχεια με την ιστορία μας και τους προβληματισμούς της μαμάς popelix, μείνετε συντονισμένοι!

Στον <- παλαβό-> κόσμο των παιδιών!

Θα μπορούσα να το έχω θέσει κάπως πιο ρομαντικά, πιο παιδαγωγικά … πιο λογοτεχνικά τέλος πάντων! Στον ονειρεμένο κόσμο, στο μαγικό κόσμο των παιδιών ίσως … κάπως σαν ραδιοφωνική εκπομπή για παιδιά. Γιατί στον παλαβό κόσμο των παιδιών; Αυτό μοιάζει με τίτλο από ταινία του Θανάση Βέγγου!

Αισθάνομαι ότι η καθημερινότητα με δύο παιδιά προσχολικής ηλικίας μοιάζει κάποιες φορές με ταινία του συμπαθέστατου ΘΒ. Είναι δύσκολο να διατηρήσεις το μυαλό σου σε σωστή σειρά όταν οι απλές, καθημερινές δραστηριότητες όπως ο το πρωινό ξύπνημα, το φαγητό και ο ύπνος έχουν ξεχωριστή διαδικασία και διαφορετικό συντελεστή δυσκολίας ανάλογα με τα κέφια των μικρών. Ιδιαίτερα όταν τα παιδιά είναι δυο ή περισσότερα, τα μάτια και τα χέρια του γονέα πρέπει να αποκτήσουν δεξιότητες ενός πιλότου καθώς τα δρώμενα εξελίσσονται ταυτόχρονα σε πολλά μέτωπα.

Ένα απλό συνάχι μπορεί να μεταμορφώσει την ημέρα σε αγώνα δρόμου, το πρωινό γάλα μπορεί να διακοσμήσει το χαλί ή τα ρούχα, τα λαδωμένα χέρια σκουπίζονται συνήθως πάνω στη μπλούζα, ο κιμάς τρώγεται π-ά-ν-τ-α ξεχωριστά από τα μακαρόνια και τα LEGO έχουν στην πραγματικότητα πόδια και φτερά και κινούνται πια και στις τρεις διαστάσεις. Και άλλα πολλά φυσικά που δεν έχουν καμία λογική – σύμφωνα πάντα με τους μεγάλους – και τα οποία καλείσαι να αντιμετωπίσεις με ψυχραιμία και μητρική αγάπη. Υπάρχουν στιγμές που θέλεις να διακτινιστείς για λίγα λεπτά σε έναν άλλο πλανήτη ή να δραπετεύσεις με τον καφέ σου όπως η κυρία στην συμπαθέστατη διαφήμιση του καφέ Jacobs, γρήγορα συνειδητοποιείς όμως ότι και εκεί έξω ο κόσμος είναι εξίσου και χειρότερα παλαβός και ας μην βρίσκεται σε προσχολική ηλικία! Ξυπνάς ένα πρωί και βλέπεις στο διάδρομο μια ασύλληπτη κατασκευή, τεντώνεσαι να ξεμουδιάσεις και όλα φαίνοται πιο εύκολα και απλά: βρίσκεσαι στον τρυφερό και λατρεμένα παλαβό κόσμο των παιδιών!

P1070440_ret

5 πράγματα που δεν περίμενα ότι θα έκανα ως γονιός

Η ιδέα ανήκει στην αγαπητή mammaka και μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ. Εγώ απλά αναπαράγω την πρωτότυπη ιδέα και παραθέτω τη δικιά μου έκδοση. Ξεκινάμε με τα αστεία και σοβαρεύουμε στο τέλος …
Φωτογραφία από εδώ.
  1. Δεν πίστευα ότι θα έβαζα ποτέ τα παιδιά μου σε αυτά τα μηχανικά παιχνίδια με τα λαμπάκια που εδρεύουν δίπλα στα περίπτερα (ελικοπτεράκι, τρενάκι, αλογάκι κλπ)
  2. Εμένα τα δικά μου παιδιά ΔΕΝ θα πάθουν ποτέ κρίση οργής σε δημόσιο χώρο, μα ποτέ σου λέω!
  3. Οι φωνητικές μου ικανότητες θα έφταναν σε επίπεδα μεταξύ λυρικής τραγουδίστριας και ανακριτή της κομαντατούρ. Όλα αυτά φυσικά όταν τα τέκνα προβαίνουν σε άκρως καταστροφικές και νευροσπαστικές δραστηριότητες (…)
  4. Η ανησυχία και η αγωνία μου για τα παιδιά μου θα αυξανόταν γεωμετρικά μετά από κάθε παιδί (σκέψου δηλαδή να κάνω και 1-2 ακόμα …)
  5. Ο πρώτος ήχος του εμβρυακού καρδιακού παλμού στον υπερηχογράφο θα αποκάλυπτε μια τεράστια δέσμη κρυμμένων συναισθημάτων και θα άλλαζε για πάντα τον τρόπο που βλέπω την ίδια τη ζωή!

Περιμένω και τη δική σας εκδοχή, εμπρός σχολιάστε!

Πρόσκληση σε ψηφοφορία από το mammasworkathome!

Πιστεύετε ότι οι μητέρες είναι καλύτερο να εργάζονται στο σπίτι; Σκεφτείτε το και πείτε τη γνώμη σας στην ψηφοφορία του mammasworkathome! Αν προτιμάτε να σχολιάσετε το θέμα εδώ, όλες οι απόψεις δεκτές με τη μορφή σχολίων.

φωτογραφία από εδώ

Απαντήστε και … κερδίστε???

Ερώτηση:

Πόση άδεια λοχείας δικαιούται μια μητέρα που εργάζεται σε φροντιστήριο μέσης εκπαίδευσης, στην Αθήνα του 2009?


Απάντηση:

Δύο εβδομάδες παίρνει συνήθως άδεια η τραγική μάνα που εργάζεται σε φροντιστήριο, έτσι για να μη χάσουν τα παιδιά τα μαθήματά τους. Άσε που δουλεύει μέχρι να γεννήσει για τον ίδιο λόγο. Που να τρέχει τώρα ο ιδιοκτήτης να βρίσκει άλλον … Βέβαια, μπορεί και να πάρει άδεια, μόνο που όταν επιστρέψει θα αλλάξουν λίγο οι ώρες της και εκεί που έκανε παραγώγους στην τεχνολογική κατεύθυνση, θα διδάσκει την προπαίδεια σε μαθητές δημοτικού! Φυσικά, η εργασία είναι παράνομη 54 μέρες πρίν τον τοκετό και 64 μετά οπότε αν μπουκάρει το ΙΚΑ – λέμε άν … – πληρώνεις και πρόστιμο! Αυτό βέβαια ισχύει για τις τυχερές που είναι ασφαλισμένες στο ΙΚΑ και δεν δουλεύουν μαύρα … Οι υπόλοιπες, κλείνονται στο ψυγείο μέχρι να περάσει ο κίνδυνος!

Την πληροφορία αυτή για τις συνθήκες στα φροντιστήρια την έχω διασταυρώσει από τουλάχιστον δύο πλευρές που απόλαυσαν την “άδεια” αυτή περισσότερες από μια φορές. Αν κάποιος ευσυνείδητος φροντιστηριάρχης έχει αντιρήσεις και θίγεται, θα δημοσιεύσουμε ευχαρίστως το σχόλιό του.

Χορήγηση ειδικής παροχής προστασίας μητρότητας

Μέχρι πρόσφατα, η χρήση του μειωμένου ωραρίου λόγω μητρότητας σε άδεια με αποδοχές ήταν στην διακριτική ευχέρια του εργοδότη. Το θέμα πια έχει ρυθμιστεί νομοθετικά και τις λεπτομέρειες μπορείτε να βρείτε στο σχετικό άρθρο από το in.gr

Δείτε εδώ και μερικά χαριτωμένα σκιτσάκια για την εγγυμοσύνη!